Άρης Βελουχιώτης – η ζωή και η δράση του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ

             Ο Αθανάσιος Κλάρας γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία, από εύπορη οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο δικηγόρος Δημήτριος Κλάρας που είχε διατελέσει και πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Λαμίας. Η μητέρα του ήταν το γένος Ζέρβα, τραγική ειρωνεία μετά το 1942 ο Άρης Βελουχιώτης, όπως ήταν το ψευδώνυμό του απο την κατοχή και μετά, κυνήγησε ανηλεώς τον θείο του Ναπολέοντα Ζέρβα στα πλαίσια του πρώτου εμφυλίου πολέμου και στην προσπάθεια του ΕΛΑΣ να εγκαθιδρύσει κομμουνιστική δικτατορία. Το 1919 εισήχθει οικότροφος στην Αβερώφειο Μέση Γεωργική Σχολή της Λάρισας και με την  αποφοίτησή του το 1922 διορίζεται μέσω του πατέρα του σαν γεωπόνος στη Γεωργική Υπηρεσία. Υπηρέτησε στη Δράμα και στα Τρίκαλα αλλά και τις δύο φορές ήρθε σε ρήξη με τους προϊσταμένους του με αποτέλεσμα να αναγκαστεί σε παραίτηση. Από το 1924 κατεβαίνει στην Αθήνα, όπου έρχεται σε επαφή με συμπατριώτες του απο τη Λαμία και μυείται στον Κομμουνισμό. Γίνεται ΟΚΝίτης και το 1925 υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία σαν δεκανέας πυροβολικού. Εξαιτίας της κομμουνιστικής προπαγάνδας του εντός στρατεύματος, του αφαιρείται ο βαθμός του δεκανέα και στέλνεται στον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου.
            Ο Άρης Βελουχιώτης θεωρείται μία απο τις μεγαλύτερες μορφές της Εθνικής Αντίστασης και πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Λοιδορήθηκε και αγιοποιήθηκε απο πολλούς. Στόχος της ιστορικής έρευνας είναι να αποδόσει στο μέτρο του δυνατού, την αλήθεια βασισμένη στα έργα και στις πράξεις του Καπετάνιου του ΕΛΑΣ. Με την λήξη της στρατιωτικής του θητείας ο Άρης εντάσσεται ακόμη περισσότερο στο Κομμουνιστικό κόμμα. Μάλιστα το 1931 αρθρογραφεί στον Ριζοσπάστη για να «απαντήσει» σε όσους τον κατηγορούν για τις εκτός νόμου ενέργειές του κατά την δεκαετία του 1920. Γράφει σχετικά : » «Στους ληστές και δολοφόνους του εργαζόμενου λαού, σ’ αυτούς που βρωμάν ανηθικότητα […] δεν οφείλω καμιάν εξήγηση. Μιαν εξήγηση όμως ντόμπρη, σταράτη οφείλω στις εργαζόμενες μάζες της Ελλάδας. Καταδικάστηκα για κλοπή το 1924; Έκανα κλοπή το 1924; Ναι! Και έκανα την κλοπή και καταδικάστηκα! Γιατί έκλεψα; Γεννημένος μέσα στο καθεστώς αυτό της ληστείας, της διαφθοράς, του πνευματικού σκότους και της διαστρέβλωσης της πνευματικής, έχοντας για σύμβουλο τον διεφθαρμένο αστικό πολιτισμό, έφτασα στο σημείο να κλέψω. Όχι αυτό μόνο. Ρωτήστε τον τόπο της καταγωγής μου: Θα μάθετε πως στα μικρά μου χρόνια χαρτόπαιζα, μεθούσα, πιστόλιζα για το τίποτε και τον τυχόντα μέσα στα καφενεία. Αυτά ως το 1924, ακόμα και το ’25 σχεδόν, όταν επί τέλους άρχισα με τη βοήθεια κομμουνιστών εργατών και διανοουμένων να βλέπω όχι θολά, μα με κάποια καθαρότητα. Έφτασε λίγος καιρός να απαλλαγώ απ’ την επίδραση του διεφθαρμένου αστικού πολιτισμού. Ήμουνα πια στους κόλπους του Κομμουνιστικού κόμματος. Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Έκτοτε δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε μιά κηλίδα. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; Τιμή μου μεγάλη είναι και τιμή μεγαλύτερη στο Κομμουνιστικό κόμμα ότι γλίτωσα απ’ τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με αγνά επαναστατικά στοιχεία και μόνο με τέτοια […]». Χαρακτηριστικό είναι το ποινικό μητρώο του Βελουχιώτη που αναφέρει: » Υπ’αριθμόν 21772  της Εγκληματολογικής Υπηρεσίας. Καταδίκαι διά : 1) Κλοπήν, φυλάκισις 2 ετών (Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, απόφαση 24-7-1925). 2) Κλοπήν φυλάκισις 20 ημερών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 25-9-1929). 3) Παράβασιν Π.Ν. 4229, φυλάκισις 45 ημερών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 23-11-1929). 4) Αντίστασιν κατά της Αρχής, φυλάκισις 2 μηνών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 23-5-1930). 5) Παράβασιν Π.Ν. 4229, φυλάκισις 1,5 έτους (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 24-11-1930). 6) Ψευδορκίαν, φυλάκισις 6 μηνών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 1931). 7) Πλαστογραφίαν, φυλάκισις 4 μηνών (Πλημμελ. Μυτιλήνης, απόφαση 26-6-1934). 8) Πλαστογραφίαν, φυλάκισις 4 μηνών (Πλημμελ. Μυτιλήνης, απόφαση 5-9-1934). 9) Ψευδορκίαν, φυλάκισις 2,5 μηνών (Πλημμελ.Αθηνών, απόφαση 1934). 10) Πλαστογραφίαν, φυλάκισις 3 μηνών (Πλημμελ. Δράμας,απόφαση 3-11-1937). 11) Παράβασιν Π.Ν. 117/36, φυλάκισις 4 ετών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 3-3-1938)».
            Κατά την διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου ο Κλάρας, όπως βλέπουμε και από το ποινικό του μητρώο, είχε φυλακιστεί αρκετές φορές και για πολλούς λόγους. Το 1939 ωστόσο δέχτηκε να υπογράψει δήλωση αποκήρυξης του Κομμουνισμού με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Από τότε έγινε μέχρι και πληροφοριοδότης της Ασφάλειας του Μεταξά, «αμάρτημα» που θα τον ακολουθεί μέχρι και τον θανατό του. Λόγω της δήλωσής του αυτής θα στιγματιστεί απο τους συντρόφους του και θα του αποδωθούν χαρακτηρισμοί όπως «δηλωσίας»,»μιζέριας». Μάλιστα μετά την αποκήρυξη του απο το ΚΚΕ οι χαρακτηρισμοί αυτοί θα εκφράζονται εντονότερα. Ουσιαστικά η ηγεσία του ΚΚΕ ποτέ δεν είδε με καλό μάτι τη δράση του Βελουχιώτη, όμως δεν μπόρεσε να τον εξωστρακίσει απο τη διοίκηση του ΕΛΑΣ γιατί οι αντάρτες του τον λάτρευαν. Από τα πιό επίσημα χείλη της τότε ηγεσίας του κόμματος ειπώθηκε ότι ο Βελουχιώτης με τις πράξεις του χαντάκωνε το κομμά. Συγκεκριμένα ο Νίκος Ζαχαριάδης έγραψε: «Ο Βελουχιώτης (Κλάρας) εκτός από τα άλλα, ήταν και «δηλωσίας». Ο Κλάρας, που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, ίσως κάτι παραπάνω, σαν κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το Κόμμα μπορούσε. Καθόταν κι έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ. Παρ’ όλο ότι και αυτός σε ορισμένα σημεία μπορεί να είχε δίκιο, στη βάση τάχθηκε ενάντια στο Κόμμα. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης. Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε. Και έπειτα είχε αξιώσεις ηγέτη και καθοδηγητή. Το Κόμμα και όταν σήκωσε δική του παντιέρα. του έδωσε τη δυνατότητα και τον βοήθησε να σκεφτεί και να διορθώσει το στραβοπάτημα του. Δεν το έκανε όμως αυτό το πράγμα και πήγε και έφαγε το κεφάλι του. Ο Τίτο τον έβαλε και έφαγε το κεφάλι του». Αυτή η στάση του Ζαχαριάδη και η αποκήρυξη του Άρη δεν ωφείλετε στις απείθαρχες ενέργειές του, όπως αναφέρεται, αλλά στον φόβο του πρώτου σε ενδεχόμενη απώλεια της ηγεσίας του Κόμματος. Στο επίσημο όργανο του ΚΚΕ, Νέος Κόσμος (9ο τεύχος 1960) γράφτηκε το εξής: «Η κομματική καθοδήγηση τοποθέτησε καπετάνιο του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ το Θανάση Κλάρα, που έκανε δήλωση και αποκήρυξε το ΚΚΕ στη 4η Αυγούστου και ήταν γνωστός για τις αλήτικες εκδηλώσεις του. Δίπλα στον Κλάρα καπετάνιοι των περισσότερων μεραρχιών και ταξιαρχιών τοποθετήθηκαν πρώην δηλωσίες και διαγραμμένοι απο το ΚΚΕ σαν ύποπτοι (Ξυνός, Καραπαναγιώτης). Στρατιωτικά στελέχη συγκεντρώθηκαν στον ΕΛΑΣ ανίκανοι αξιωματικοί του παλιού στρατού και, το χειρότερο, ύποπτοι…Εκατοντάδες τυχοδιώκτες, πλούτισαν σε βάρος του κόμματος. Οι γραμματείς των Οργανώσεων ήταν ανεξέλεγκτοι. Αρκεί ν’αναφέρουμε τις προίκες που παίρνουν τέτοιου είδους στελέχη στη Ρούμελη, το Κιλκίς,τη Βέροια κ.λπ., για να αντιληφθούμε πως χαλάσαμε τότε τους ανθρώπους…».
           Για τον χαρακτήρα του Βελουχιώτη έχουν ειπωθεί πολλά. Ο Νικηφόρος Κοσσυβάκης στο βιβλίο του «η Τρίτη Αλήθεια» (σελ.386) έγραψε για τον Άρη: » Έχουν δημοσιευθεί πολλά εις βάρος του Βελουχιώτη για απάνθρωπη συμπεριφορά που άπτονται ακόμη και της ψυχικής του υγείας και ισορροπίας…Ένας ηγέτης επαναστατικού στρατού δεν μπορεί και δεν πρέπει να κατέρχεται στο επίπεδο να χαστουκίζει, να μαστιγώνει και να βασανίζει αιχμαλώτους ομήρους ή να διατάζει την εκτέλεση ανθρώπου για μια…κότα!». Ο Καπετάν Νικήτας του ΕΛΑΣ, κατά κόσμον Γ. Σπυρόπουλος, σε συνέντευξή του το 1988 στην Αυριανή απεκάλεσε τον Άρη «κοινό δολοφόνο αθώων συναγωνιστών, σκληρό στους αδύνατους και δειλό στους δυνατούς…». Επιπλέον ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης σε ομιλία του στη Δεσφίνα Παρνασσίδος την 25-3-1943 είπε: » Τα φυσικά όρια της Ελλάδας είναι στον Όλυμπο και μπορούμε μια χαρά να ζήσουμε μ’αυτά, χωρίς να κρατούμε υπόδουλους άλλους λαούς». Για την ψυχική αστάθεια καθώς και για το κομπλεξικό εγωιστικό ανδρικό είναι του Καπετάνιου του ΕΛΑΣ επίσης έχουν λεχθεί αρκετά ακόμη και απο συντρόφους του, ωστόσο η ομολογία του Ακαδημαικού και του τότε Πολιτικού και Νομικού συμβούλου του ΕΛΑΣ και ανθρώπου που γνώρισε προσωπικά τον Άρη, Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, είναι κατατοπιστική: «Σαν τελικό συμπέρασμα μπορώ να πώ ότι ο Αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν μιά δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα. Υπέφερε απο ισχυρό πλέγμα μειονεξίας λόγω διαγραφής του απο το ΚΚΕ, εξαιτίας μιάς «δηλώσεως μετανοίας» που είχε κάνει στο παρελθόν. Υπέφερε ακόμη και από άλλα ειδικής φύσεως απωθημένα, δημιουργημένα απο οργανική ανεπάρκεια, για την οποία μου είχε μιλήσει ο ίδιος και η οποία του προκαλούσε αντισταθμιστική ψυχική αντίδραση. Και τότε φαίνεται ότι γινότανε επιθετικός,σκληρός και αδυσώπητος άνθρωπος…». Στη δίκη του νεαρού μαυροσκούφη του Βελουχιώτη, Ιωάννη Γρηγορόπουλου ή αλλιώς του «Λέοντα» ειπώθηκε απο τον ίδιο οτι ο πρωτοκαπετάνιος του ερυθρού αντάρτικου είχε «ανωμάλους σεξουαλικάς ροπάς» κάτι που δεν αρνήθηκε και ο υπασπιστής του Ν. Δράκος το 1979 στην εφημερίδα «Ελληνικόν Θάρρος». Από τις πηγές των Βρεταννών η ηπιότερη ίσως είναι αυτή του Ντένις Χάμσον, που στο βιβλίο του We fell among Greeks περιγράφει τον Άρη «σκληρόν,ψυχρόν,χωρίς ανθρώπινα συναισθήματα, καταδικασμένον δι’ομοφυλοφιλία, έξυπνον, ικανόν και καλόν ψυχολόγον.»
             Ο Άρης βγήκε στο βουνό τον Μάϊο του 1942 και αρχικά είχε πατριωτικό μανδύα, όπως προέβλεπε και το καταστατικό του ΕΑΜ. Έτσι σε κάθε πέρασμά του από κάθε χωριό, προκειμένου να πείσει τους κατοίκους να τον ακολουθήσουν, τόνιζε με πύρινα λόγια το πατριωτικό καθήκον που πρέσβευε ο ίδιος και το ΕΑΜ και τελείωνε τον λόγο του με συγκεκριμένο τελετουργικό. Όπως μας λέει ο Χαράλαμπος Φλόκας ( Εθνική Αντίσταση 1942-1945, σελ.86), τον Άρη ακολουθούσε πάντα «ένα μικρό ένοπλο Ελληνικό τμήμα με σάλπιγγα και σημαία μπροστά. Στα περισσότερα χωριά, οι ιερείς ευλογούσαν τη σημαία. Οι κάτοικοι έβλεπαν τους ληστές (τους κλαρίτες) της περιοχής να προσέρχωνται (ειδοποιημένοι φυσικά), να γονατίζουν μπροστά στη σημαία, να ζητούν τη συγχώρεση των κατοίκων και να ορκίζονται, ότι πλέον θα αφιέρωναν τη ζωή τους στον αγώνα ‘για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά’. Η τελετή (δεν έχει σημασία αν κανείς την πεί θέατρο), τελείωνε πάντα με τον εθνικό ύμνο». Μ’αυτόν τον τρόπο ο Βελουχιώτης έπεισε πολλούς ανυποψίαστους αγνούς Έλληνες να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ, η μεταγενέστερη δράση του ωστόσο θα δικαιώσει όσους δεν τον ακολούθησαν. Ένα ακόμη σημαντικό περιστατικό για το ποιόν του Άρη και την κομμουνιστική οπτική του γωνία για το πώς αντιλαμβανόνταν την εθνική αντίσταση, ήταν η πτώση των Βρεταννών στην περιοχή του τον Οκτώμβρη του ’42. Οι Βρεταννοί κομάντος του Έντυ Μάγιερς βρίσκονταν στη Στρώμνη και περίμεναν τον Άρη για να τον ενημερώσουν για την επιχείρηση ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Ο Βελουχιώτης αγνοώντας θεληματικά τη συνάντηση μαζί τους έβρισκε προφάσεις για να μη συναντηθεί με τους «ιμπεριαλιστές» Άγγλους. Κατά τύχη ωστόσο ο Άρης συνάντησε στο δρόμο του τον Τζόν Κούκ με το κλιμάκιό του και όταν ο τελευταίος του ζήτησε να τον οδηγήσει στον Μάγιερς ο Άρης αποκρίθηκε ότι δεν γνώριζε που βρισκόταν. Του ήταν πολύ χρήσιμο να γυρίζει τα χωριά με τη «συνοδεία» των Συμμάχων για να αυξήσει το κύρος του. Τέσσερις βδομάδες κράτησε αυτή η κατάσταση ώσπου η Βρεταννική αποστολή στράφηκε απο μόνη της προς τον Ζέρβα και η επιχείρηση Χάρλινγκ ξεκίνησε. Ο Βελουχιώτης βλέποντας ότι ο Ζέρβας ήταν πρόθυμος να εκτελέσει το πατριωτικό του καθήκον και προκειμένου να μη μείνει ο ΕΛΑΣ και ο ίδιος έξω απο τη μερίδα του λέοντος, παρά τις ρητές διαταγές του ΚΚΕ παρουσιάζεται πρόθυμος να βοηθήσει. Αυτή τη στάση του δεν του τη συγχώρεσε ποτέ το κόμμα, παρά του ότι υπήρξε σωτήρια για τον ΕΛΑΣ. Για τη στάση αυτή του Άρη αλλά και για τα αποτελέσματα της ανατίναξης της γέφυρας έγραψε ο Θέμης Μαρίνος στην Εστία : «Λέγεται ότι με την καταστροφή της γέφυρας του Γοργοποτάμου διεκόπη ο ανεφοδιασμός του Ρόμμελ στη Βόρειο Αφρική, συμβάλλοντας πολύ στην προέλαση των Συμμάχων. Αυτός ήταν ο σκοπός για τον οποίο είχε σχεδιασθεί η επιχείρηση, όμως λόγω αποφυγής συνεργασίας του ΕΛΑΣ με τους Συμμάχους, επί τέσσερις βδομάδες, καθυστέρησε υπέρμετρα η εκτέλεσή της, οπότε ήταν λπέον αργά, διότι ο εχθρός είχε ήδη απωθηθεί πέρα από τη Βεγγάζη και δεν τον εξυπηρετούσε η οδός ανεφοδιασμού μέσω Ελλάδος».
          Κατά την διάρκεια της εθνικής αντίστασης η δράση του Άρη στρέφεται περισσότερο προς τους μη κομμουνιστές Έλληνες παρά προς τους Γερμανούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τριπλή διάλυση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων της ΕΚΚΑ και της δολοφονίας του αρχηγού της Δημητρίου Ψαρρού. Γράφει ο Κώστας Μπαρμπής: «…Έκπληκτος ο Μάγιερς πληροφορείται τότε την σύλληψιν του Ψαρρού από τον Βελουχιώτην, ο οποίος εδικαιολόγησε την διάλυσιν του 5/42 Συντάγματος ως οφειλομένην εις διαταγήν της Κ.Ε του ΕΑΜ, η οποία  «απηγόρευε την ύπαρξιν εις Ρούμελην άλλων ανταρτικών ομάδων πλήν του ΕΛΑΣ». Επίσης το 1943, ο Άρης δεν δίστασε να υπογράψει ανακωχή με τους Γερμανούς και να χτυπήσει τον Ζέρβα με διμέτωπο πόλεμο καθόλη την διάρκεια του Οκτωβρίου- Νοεμβρίου. Η Γενική Έκθεση του ίδιου του Βελουχιώτη είναι κατατοπιστική, ενώ ο ίδιος αρχικά κατηγορεί τον ΕΔΕΣ σαν συνθηκολόγο, αναιρεί τα ψεύδη του αυτά ομολογώντας τις ταυτόχρονες επιθέσεις του με τους Ναζί εναντίον του Ζέρβα. Επιπλέον καλεί τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να επιτίθενται μόνο κατά του ΕΔΕΣ και όχι κατά των Γερμανών. Για τη στάση του αυτή ο Χάγκεν Φλάισερ στο συνέδριο της Ουάσιγκτον, παραδέχθηκε τη συνεργασία ΕΛΑΣ – Γερμανών και χρησιμοποίησε τη φράση του Άρη που είχε πεί: «Διαπραγματεύσεις και ανακωχές συχνά έχουν τον χαρακτήρα στρατηγήματος και είναι αναπόσπαστο στοιχείο του πολέμου και μόνο οι φαρμακοποιοί, οι συμβολαιογράφοι και οι γαλατάδες δεν κάνουν ανακωχή, αφού αυτοί ποτέ δεν κάνουν πόλεμο». Την 1η Σεπτεμβρίου 1944 αρχίζει η επιχείρηση Κιβωτός του Νώε, διαταγμένη απο τους Συμμάχους με στόχο την παρεμπόδιση των Γερμανών απο την Ελλάδα κατά την φυγή τους. Ο Ζέρβας πολεμά νύχτα και μέρα τους Γερμανούς. Την ίδια ώρα ο Άρης βρίσκεται στην Πελοπόνησσο και κατακρεουργεί όσους δεν συμφωνούσαν με το ΚΚΕ και τον ΕΛΑΣ. Δεν έλαβε μέρος στην εμπόλεμη εκδίωξη των Γερμανών παρόλο που στον όρκο του ΕΑΜ υπόσχονταν να το πράξει. Στην δράση του στην Πελοπόνησσο ο Άρης δεν πολέμησε Γερμανούς, αφού αυτοί είχαν υποχωρίσει απο εκεί, αλλά Έλληνες. Η διαταγή του προς τους άνδρες του είναι χαρακτηριστική «προκειμένου περί ταγματασφαλιτών δεν πρέπει να γίνεται λόγος περί αιχμαλώτων». Το διήμερο 13 και 14 Σεπτεμβρίου 1944 οι κομμουνιστές με πρώτο τον Άρη Βελουχιώτη σφάζουν στην Πηγάδα του Μελιγαλά μόνο, 2500 άτομα μεταξύ των οποίων γυναίκες και νεογέννητα. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα του ότι ο Άρης δεν ενδιαφερόταν να κυνηγήσει τους Γερμανούς είναι το ημερολόγιο της Γερμανικής Ναυτικής διοικήσεως, όπου μεταξύ 25 Αυγούστου και 15 Σεπτεμβρίου 1944 αναφέρει οτι 3.000 Γερμανοί στρατιώτες μεταφέρθηκαν απο την Πάτρα που είχε αναλάβει ο Βελουχιώτης, στην Πρέβεζα όπου ο Ζέρβας δεν σταματούσε να πολεμά τους αποχωρούντες Γερμανούς.
         Κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών ο Άρης στάλθηκε πάλι στην Ήπειρο για να σταματήσει  τον Ζέρβα, που είχε καταντήσει εμμονή της Αριστεράς. Μετα την ήττα του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, οι ηγέτες του ΚΚΕ και του ΕΑΜ υπέγραψαν τη συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του 1945, που προσέφερε πλήρη αποκατάσταση των ηγετών της αριστεράς, αλλά άφηνε μετέωρους τους οπαδούς της. Ο Άρης απο την πρώτη στιγμή δεν συμφώνησε με τη Βάρκιζα, μετά απο πολλές πιέσεις τελικά την υπέγραψε. Κατόπιν έφυγε για την Αλβανία με σκοπό τη δημιουργία του νέου ΕΛΑΣ που θα συνέχιζε τον αγώνα για κομμουνιστική κυριαρχία. Ένα βράδυ πριν προδοθεί, διανυκτέρευσε στη Μηλιά, όπως μας ενημερώνει ο Ευάγγελος Αβέρωφ- Τοσίτσας ( Φωτιά και τσεκούρι, σελ.152, ΔΟΛ 2009) , και σε ερώτηση ενός χωρικού για τα αίτια της ήττας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ο Άρης αποκρίθηκε » Δεν σκοτώσαμε αρκετούς. Ο Άγγλος ενδιαφερόταν για αυτό το σταυροδρόμι που ονομάζεται Ελλάδα, Αν δεν είχαμε αφήσει όρθιο κανέναν από τους φίλους του, δεν θα μπορούσε να ξεμπαρκάρει πουθενά. Οι άλλοι μ΄ελεγαν φονιά: να που μας κατάντησαν. Πόσες ψυχές έχει το χωριό σας; Χίλιους διακόσιους απήντησε ο νέος. Έπρεπε να σκοτώσουμε του εξακόσιους. Το μοσχάρι πεθαίνει όταν το κεφάλι του κολυμπήσει στο αίμα. Οι επαναστάσεις πετυχαίνουν όταν τα ποτάμια κοκκινίσουν απο το αίμα. Και αξίζει τον κόπο να το χύσεις έτσι, όταν η αμοιβή είναι η τελειότητα της ανθρώπινης κοινωνίας.» Τον Ιούνιο του 1945 ο Άρης προδωμένος απο έμπιστο του, εγκλωβίζεται απο δυνάμεις της Εθνοφυλακής και εδεσίτικο τμήμα του οπλαρχηγού Βόϊδαρου, στη Μεσούντα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτοκτόνησε και άλλοι ότι τον εκτέλεσαν οι άνδρες του έπειτα απο προδοσία. Το κεφάλι του μαζί με αυτό του Τζαβέλα κρεμάστηκε στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
Advertisements

4 thoughts on “Άρης Βελουχιώτης – η ζωή και η δράση του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ

  1. Διαβάστε και λίγο Χαριτόπουλο σύντροφοι , τον δικό σας,δεν είναι κακό.
    Εκει θα μάθετε πραγματικά ποιός ηταν ο Αρης Βελουχιώτης.Τώρα ,αν οι αλήθειες πονάνε,Ε..τι νά κάνουμε.. Εκτός και βγάλετε και τον Χαριτόπουλο πράκτορα της Αντίδρασης. Για όλα είστε ικανοι. Βγάλτε επιτέλους τα μυωπικά γυαλιά σας να δείτε την πραγματικότητα.!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s