Μια απάντηση στον «Ιό» της «Ελευθεροτυπίας» που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ…

 

Του Σπύρου Α. Θεοδωρόπουλου, συνταξιούχου καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης

 

 

elef8erotypia_1

 

Στις 4.4.2010, είχα στείλει στον αλήστου μνήμης «Ιό» τής -επίσης αλήστου μνήμης- «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», μιαν απάντηση για το δηλητηριώδες δημοσίευμά του «Ο στρατός – φάντασμα της εθνικοφροσύνης» (http://www.enet.gr/…)
Η απάντησή μου εκείνη, δημοκρατικότατα βεβαίως, δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.
Δεν έλαβα ούτε καν μια ολιγόλογη, τυπική, απορριπτική απάντηση…
Διαβάστε, παρακαλώ, το κείμενο που ακολουθεί, και θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται.
Παραθέτω εδώ το κείμενο της επιστολής – απάντησής μου εκείνης:
***************************************************************
4 Απριλίου 2010
Με μάλλον αδικαιολόγητη αργοπορία, (κόντεψε να κλείσει χρόνος….), διάβασα προ καιρού τον πολύ ενδιαφέροντα «Ιό» τής 17ης Μαΐου 2009.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα μου πείτε…


Ο «Ιός» εκείνος, θυμίζω, έφερε στη δημοσιότητα, (με τρόπο που νομίζω ότι συνάδει προς τον τίτλο του – δηλαδή με τρόπο ‘ιώδη’), «άκρως απόρρητο» σημείωμα, που εντοπίστηκε στα Γενικά Αρχεία τού Κράτους, σύμφωνα με το οποίο, τον Ιούλιο του 1946, «στήθηκε» από το επίσημο κράτος «παρακρατικό επιτελείο» για την «εξολόθρευση της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς».

Το ντοκουμέντο αυτό, θεωρείτε ότι «ανατρέπει» τον «ισχυρισμό» της αποκαλούμενης (και από σας) «αναθεωρητικής» και ‘νεοψυχροπολεμικής’ ιστοριογραφίας, [ποιας συγκεκριμένα, παρακαλώ;] ότι η «εθνικόφρων πολιτικοστρατιωτική ηγεσία τής εποχής» δεν φέρει καμιά ευθύνη για την παρακρατική «λευκή τρομοκρατία», «που έσπρωξε το Κ.Κ.Ε. στην επανάληψη του ένοπλου αγώνα».

Με το πολιτικοκοινωνικό καθεστώς (της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας – έστω και ελαττωματικής), αλλά και την ίδια την εδαφική ακεραιότητα της χώρας [δες παρακάτω] σε ορατό κίνδυνο, και με δεδομένο το αβυσσαλέο μίσος που, (ιδίως μετά το [μεταξύ Ελλήνων] όργιο βίας και αίματος επί Κατοχής και μέχρι και τα Δεκεμβριανά, με την ευθύνη κυριότατα του ΚΚΕ), χώριζε τις δυο αντίπαλες παρατάξεις («κομμουνιστοσυμμορίτες» και «μοναρχοφασίστες»), φαίνεται όχι μόνον ‘εύλογο’ μα σχεδόν ‘φυσικό’ να βρήκε εφαρμογή και από την πλευρά τής εν πανικώ ανίσχυρης νόμιμης κυβέρνησης, το κλασικό «πάσσαλος πασσάλω εκκρούεται»…

Θα ήθελα, ωστόσο, να επισημάνω τα εξής:
Τονίζετε στην επικεφαλίδα ότι το «παρακρατικό επιτελείο» απέβλεπε στην «εξολόθρευση της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς» (!!!).

Είναι, νομίζω, ολοφάνερο ότι υπερβάλλετε αθέλητα, (διότι δεν μπορώ αβασάνιστα να πιστέψω ότι διαστρέφετε εσκεμμένα). Στο ίδιο το έγγραφο (σημείωμα) που φέρατε στο φως, (και μπράβο σας γι’ αυτό), αναφέρεται ότι οι ‘εθνικόφρονες συμμορίες’ σκοπό είχαν «αφ’ ενός την εξόντωσιν ελαχίστων μεν πλην αρχηγετικών στελεχών των κομμουνιστών διά να παραλύση η όλη οργάνωσις δια του αποκεφαλισμού τών αρχηγών, αφ’ ετέρου δε την καταδίωξιν των αναρχικών ομάδων τής περιφερείας» [εννοείται Μακεδονίας, Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας].

Το ίδιο είναι; Από πού και ως πού η (αναγνωριζόμενη και από τον ίδιο το συντάκτη του σημειώματος ως «απάνθρωπη πλην απαραίτητη») εξόντωση ελαχίστων αρχηγετικών στελεχών και η καταδίωξη των [ενόπλων] αναρχικών ομάδων (της αριστεράς), ισοδυναμεί με την εξολόθρευση (ολόκληρης) της Αριστεράς; Κάπου, βέβαια, παρακάτω στο κείμενο τα μαζεύετε κάπως, μιλώντας για «εξολόθρευση των νόμιμων στελεχών της Αριστεράς». Ωστόσο, η εντύπωση από τη διατύπωση της επικεφαλίδας παραμένει.
«…της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς»:

Όπως είναι γνωστό, «η Αριστερά» τέθηκε τελειωτικά «εκτός νόμου» (με τον δρακόντειο Α.Ν. 509), το Δεκέμβριο του 1947, ύστερα από τον σχηματισμό τής κομμουνιστικής «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Επομένως, στις 29 Ιουνίου 1946 (ημέρα ‘επίσημης ίδρυσης του παρακρατικού επιτελείου’), η οργανωμένη Αριστερά ήταν ακόμα τυπικά «νόμιμη». Και λέω «τυπικά» διότι, ιδίως μετά την ψήφιση (μέσα Ιουνίου τού 1946) του εξοντωτικού γι’ αυτήν Γ΄ Ψηφίσματος, ήταν ουσιαστικά «με τη θηλιά στο λαιμό». Ωστόσο, η οργανωμένη δυναμι[τιστι]κή δράση τών ‘εαμοκομμουνιστικών’ ενόπλων ομάδων -αυτοαποκαλουμένων ‘αυτοαμυνιτών’, (όπως ασφαλώς και το όργιο βίας και αυθαιρεσίας τών κολασμένα αντικομμουνιστικών ‘παρακρατικών’ οργανώσεων), δεν ήταν καθόλου νόμιμη…

Είχε, ως γνωστόν, προηγηθεί η λυσσαλέα επίθεση ισχυρής ένοπλης ομάδας «κομμουνιστοσυμμοριτών» εναντίον του (Σταθμού Χωροφυλακής) Λιτοχώρου Πιερίας τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαρτίου 1946, (εκλογές), όπου έχασαν τη ζωή τους 12 άνδρες τής (θανάσιμα αντικομμουνιστικής) Χωροφυλακής και της -καθόλου άμεμπτης βεβαίως- Εθνοφυλακής.

Στις 18.4.1946 στη Θεσσαλονίκη, ο ίδιος ο Ζαχαριάδης (ο οποίος είναι βέβαιο ότι είχε δώσει προσωπικά και την εντολή γι’ αυτή τη σημαδιακή επίθεση), αναφερόμενος στο «κατόρθωμα» των ‘αυτοαμυνιτών’ του στο Λιτόχωρο, δήλωνε επίσημα και δημόσια: «Ο καπετάν Μπαρούτας μας έδειξε το δρόμο….». (Δες Σ. Γρηγοριάδης «Δεκέμβρης – Εμφύλιος 1944 – 1949», Αθήνα 1984, σελ. 234).

Είχε προηγηθεί σειρά ολόκληρη φονικών επιθέσεων καλά οργανωμένων ενόπλων ομάδων αριστερών ‘αυτοαμυνιτών’, εναντίον αστυνομικών υπηρεσιών τής υπαίθρου, με ολέθρια, ως επί το πλείστον, για τις υπηρεσίες αυτές και για τους υπερασπιστές τους αποτελέσματα.

Αναφέρω δειγματοληπτικά επιθέσεις εναντίον τού Σταθμού Χωροφυλακής [Σ.Χ.] Σωτήρας Εδέσσης στις 4.5.1946, του Σ.Χ. Κνίδης Γρεβενών στις 15.5.1946, του Σ.Χ. Βάβδου Χαλκιδικής στις 16.5.1946, του Σ.Χ. Καταφυγίου Κοζάνης στις 21.5.1946, του Σ.Χ. Κάτω Υδρούσης Φλωρίνης στις 23.5.1946, του Σταθμού και της Υποδιοικήσεως Χωροφυλακής Μακρακώμης Φθιώτιδος στις 25 προς 26.5.1946, του Σ.Χ. και της Υ.Χ. Ραψάνης Τιρνάβου στις 15.6.1946, του Σ.Χ. Καρυάς Ελασσόνος στις 26.6.1946 κλπ.

Συνολικά, μέχρι τέλους Ιουλίου 1946, είχαν πραγματοποιηθεί σ’ όλη τη χώρα 34 (!) επιθέσεις αριστερών ομάδων κατά ισαρίθμων υπηρεσιών τής Χωροφυλακής και 76 άλλες συμπλοκές και ‘μάχες’ μεταξύ αυτών των δύο θανασίμων εχθρών, αποτέλεσμα των οποίων ήταν ο θάνατος 56 ανδρών τής Χωροφυλακής και 77 «κομμουνιστοσυμμοριτών». (Δες Κ. Αντωνίου, «Ιστορία τής Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής », Αθήνα 1965, τόμ. Γ΄, σελ. 2157).

Είναι απολύτως βέβαιο, επομένως, ότι δεν σκότωναν και δεν τρομοκρατούσαν αγρίως μόνον οι ‘επάρατοι’ δεξιοί παρακρατικοί, με την ανοχή ή και τη στήριξη του επισήμου κράτους. Το ίδιο έκαναν με την ίδια λύσσα και οι ανηλεώς καταδιωκόμενοι, μονίμως (κατά την παγιωμένη πλέον -σε επίπεδο κοινής γνώμης- αριστερή οσιομαρτυρολογία), «αδικημένοι» και «καλοί» ‘εαμοκομμουνιστές’ «αυτοαμυνίτες», η ηγεσία τών οποίων, βεβαίως, δεν είχε ούτε καν διανοηθεί να ανατρέψει -κυριότατα διά της ένοπλης βίας- το κοινωνικοπολιτικό καθεστώς τής χώρας…

Είχαν προηγηθεί, (αν όχι εκατοντάδες), πολλές δεκάδες δολοφονίες σημαινόντων «εθνικοφρόνων» πολιτών, κοινοταρχών, αγροφυλάκων, δημοδιδασκάλων και γενικότερα εκπροσώπων της πολιτείας. Τις δολοφονίες αυτές τις διέπρατταν συνήθως όργανα της δυσώνυμης «Στενής Αυτοάμυνας». Η ‘οργάνωση’ αυτή, (μυστική αστυνομία και εκτελεστικό όργανο του βαθέος ΚΚΕ), «αντικατέστησε την [αιμοσταγή] Ο.Π.Λ.Α. τής Εαμικής περιόδου και ήτο τρομοκρατική οργάνωσις αποτελουμένη εξ εμπίστων, τολμηρών και εγκληματιών κομμουνιστών. Εις την οργάνωσιν ταύτην οφείλονται αι διαπραχθείσαι δολοφονίαι εις τας Αθήνας…….και την λοιπήν Ελλάδα». (Δες Δ. Ζαφειρόπουλος, «Ο Αντισυμμοριακός Αγών», Αθήνα 1956, σελ. 55).

Απονενοημένη ‘απάντηση’ του επίσημου Κράτους στη φρικώδη αυτή δραστηριότητα του ΚΚΕ πρέπει να ήταν και το «Μακεδονικό Κομιτάτο». Άμποτε ο «Ιός», ή κάποιος άλλος, να αξιωθεί και να τολμήσει να ‘βγάλει’ (αν υπάρχει) και κανένα θαμμένο αντίστοιχο -προφωνώς άκρως απόρρητο- «ντοκουμέντο» για τη δράση τής «Στενής Αυτοάμυνας» και για άλλα φοβερά ‘μυστικά’ τής κομμουνιστικής ‘επαναστατικής εποποιίας’……

Στην ύπαιθρο, ιδιαίτερα στη βόρεια Ελλάδα, η Χωροφυλακή είχε ουσιαστικά γονατίσει, και μαζί της ο κρατικός μηχανισμός είχε σχεδόν παραλύσει. Είχε επιτευχθεί «μία σιωπηρά συμφιλίωσις μεταξύ αφ’ ενός μεν εθνικοφρόνων Ελλήνων αφ’ ετέρου δε κομμουνιστών – ΝΟΦιτών, ενώ εν τη πραγματικότητι ήτο πλήρης υποταγή τού εθνικόφρονος στοιχείου έναντι της υποσχέσεως εξασφαλίσεως της ζωής του. Όρος της συμφιλιώσεως ήτο η μη κατάδοσις πάσης παρανόμου κινήσεως ή ενεργείας τού Κ.Κ.Ε.». (Δες Δ. Ζαφειρόπουλος, ένθα ανωτέρω, σελ. 176).

Ειδικότερα σε εκτεταμένες παραμεθόριες περιοχές τών νομών Καστοριάς, Φλωρίνης, Πέλλης, όπου το σλαβόφωνο στοιχείο (που στη συνέχεια απετέλεσε -όπως είναι πλέον απολύτως βεβαιωμένο- την πλειονότητα του κομμουνιστικού «Δημοκρατικού Στρατού» [πράγμα που ασφαλώς σημαίνει πάρα πολλά….]) ήταν εντονότατο, και όπου, μαζί με όλα τα άλλα, έβραζε και το εξαιρετικά επικίνδυνο καζάνι του ‘αλυτρωτισμού’, η κατάσταση είχε γίνει κυριολεκτικά χαώδης…

Στο σλαβόφωνο Βίτσι και στο γειτονικό, επίσης σλαβόφωνο Καϊμακτσαλάν π.χ., δρούσαν πάνω από 250 Σλαβομακεδόνες αντάρτες (ΝΟΦ) υπό τις διαταγές στελεχών τού Κ.Κ.Ε. Αποτελούσαν 25-30 ομάδες και εξορμούσαν από τη «Λαϊκή Δημοκρατία τής Μακεδονίας» ως ‘εκδικητές’ τών δεινών (εντός και εκτός εισαγωγικών) που υφίσταντο οι Σλαβομακεδόνες, αλλά προπαντός για να προπαγανδίσουν την ενσωμάτωση της ‘Έγεϊσκας’ Μακεδονίας στην ‘ελεύθερη’ πλέον πατρίδα τών ‘Μακεδόνων’. (Δες Ι. Κολιόπουλος, «Λεηλασία Φρονημάτων» [τόμ. Β΄], Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 31 και 102).

«Η Θεσσαλία και η δυτική Μακεδονία σχημάτιζαν μια συνεχόμενη έκταση αριστερής επικράτειας που επικοινωνούσε με τα φιλόξενα εδάφη τής Γιουγκοσλαβίας, όπου δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές τού ΕΑΜ και Σλαβόφωνοι έβρισκαν καταφύγιο στα 1945-6». (Δες DavidClose και Θ. Βερέμης «Ο στρατιωτικός αγώνας, 1945-9», στο «Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος 1943-1950», επιμ. DavidClose, Αθήνα 1998 ( ; ), σελ. 131).
(Παρένθεση: Αλήθεια, αγαπητοί, και ο D. Close, που τοποθετεί την έναρξη του Εμφυλίου στο 1943, ανήκει στο ‘αναθεωρητικό’ και ‘νεοψυχροπολεμικό’ ρεύμα τής ιστοριογραφίας; Κλείνει η παρένθεση).

Στις 30.6.1946, την επομένη δηλαδή της ίδρυσης του «Κομιτάτου», έχουμε την (πρώτη) επίθεση των κομμουνιστών εναντίον της Ναούσης. Όλα αυτά τα αναμφιβόλως…… «αυτοαμυνίτικα» κατορθώματα, δεν τα πραγματοποίησαν, βέβαια, οι «άοπλοι αριστεροί» που γράφετε εσείς, αλλά οργανωμένες και παθιασμένες ένοπλες ομάδες.
Έξι μέρες αργότερα, στις 5.7.1946, έχουμε π.χ. το σοβαρότατο επεισόδιο της Ποντοκερασιάς Κιλκίς, που έδειξε τη βαθιά και άκρως επικίνδυνη για μια (έστω και σοβαρά προβληματική) φιλελεύθερη κοινοβουλευτική Δημοκρατία, «διάβρωση» του Στρατού και της Εθνοφυλακής από την οργανωμένη στο Κ.Κ.Ε. Αριστερά. Όπως είναι γνωστό, την ημέρα εκείνη ο λόχος προκαλύψεως που έδρευε εκεί, κυριολεκτικά διαλύθηκε από «οργανωμένους» αριστερούς στρατιώτες τής μονάδας αυτής εν συνεργασία με επίσης οργανωμένους αριστερούς πολίτες τής Ποντοκερασιάς. «Και 40 φαντάροι με το Σκαντζέλη επικεφαλής, προσχώρησαν στους αντάρτες με τα όπλα τους…», όπως γράφει ο Σ. Γρηγοριάδης (ένθα ανωτέρω σελ. 247), ή «με 70 στρατιώτας τού Λόχου Ποντοκερασιάς συρομένους αιχμαλώτους…», όπως γράφει η τότε συνταχθείσα στρατιωτική έκθεση. (Δες «Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου ‘1944-1949’», Αθήνα 1998, τόμος 2 σελίδα 344).

Ο «Κίσσαβος» (Γ. Μπλάνας), στο βιβλίο του «Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949», (Αθήνα 1976, σελ. 56-58), λέει ξεκάθαρα ότι ο «εχθρικός στρατός» τής Θεσσαλίας, με εξαίρεση τα βασικά στελέχη, ήταν ουσιαστικά «δικός τους», δηλαδή αριστερός / φιλοκομμουνιστικός. Το ίδιο λέει και ο πολύς «Γούσιας» (Γ. Βοντίτσος) για το Στρατό τών Ιωαννίνων, αλλά κι ο ίδιος ο Μάρκος Βαφειάδης για το σύνολο του «μοναρχοφασιστικού» στρατού. (Δες Σ. Γρηγοριάδης, ένθα ανωτέρω, σελ. 249).

Για το καίριο αυτό ζήτημα της «διάβρωσης» του Στρατού από την οργανωμένη αριστερά, ο Υποστράτηγος Δ. Ζαφειρόπουλος (μια από τις [μάλλον και καθ’ υμάς] πιο έγκυρες και αξιόπιστες γραφίδες τής αντικομμουνιστικής πλευράς), στη σελίδα 178 του προαναφερθέντος βιβλίο του «Ο Αντισυμμοριακός Αγών», γράφει: «Το σοβαρόν μειονέκτημα, όπερ επέδρα επί της αξίας τού στρατεύματος και της αποδόσεώς του, ήτο: α)…………… και β) Η παραμονή λόγω καθολικής επιστρατεύσεως εις τας τάξεις τού Στρατού οπλιτών κομμουνιστών, τέως Καπεταναίων του Ε.Λ.Α.Σ., οίτινες διεβίβρωσκον το στράτευμα. Έπρεπε δε τον Ιούλιον του 1946 να αποκαλυφθούν αι επαναστατικαί ενέργειαι του Κομμουνισμού εις τας μονάδας τού Β΄Σ. Στρατού, διά να επέλθη η αποκάθαρσις της καταστάσεως δι’ απομακρύνσεως και συγκεντρώσεως εις Κρήτην των κομμουνιστών οπλιτών ολοκλήρου τού Στρατού».

Στη σελίδα 183, συνεχίζει: «Προς τούτο [ο Συμμοριτισμός] είχε προπαρασκευάσει εις την περιοχήν Κοζάνης, εις τας τρεις εκεί εδρευούσας………….Ταξιαρχίας, στασιαστικά κινήματα με μεθόδους παρομοίας τών τοιούτων τής επαναστάσεως του Μαρτίου 1944 εις Μ. Ανατολήν (ανάθεσις Διοικήσεων εις στρατιώτας). Χάρις εις την καλήν λειτουργίαν τής αντικατασκοπείας, απεκαλύφθη τον Ιούλιον του 1946 η συνωμοτική οργάνωσις προ της εκδηλώσεώς της και συνελήφθησαν συνολικώς ως κύριοι αυτουργοί 300, αφωπλίσθησαν δε 1.500 ως φίλα προσκείμενοι».

Και στη σελίδα 190, ολοκληρώνει: «Κατά τον Ιούλιον του 1946, ότε ανεκαλύφθησαν τα στασιαστικά κινήματα εις την Ταξιαρχίαν [τις ταξιαρχίες] της Κοζάνης, υπήρχεν αδυναμία επιβολής τής τάξεως και ο συμμοριτισμός, εάν το αντελαμβάνετο, είχε την δυνατότητα να κυριαρχήσει εφ’ ολοκλήρου τής περιοχής, από Θεσσαλίας και βορειότερον μέχρι των συνόρων. Η κρίσιμος αύτη κατάστασις ταχέως παρήλθε λόγω τών ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ [τα κεφαλαία δικά μου], άτινα ελήφθησαν υπό της Διοικήσεως του Β΄ Σ. Στρατού, και άτινα εξήρχοντο του πλαισίου τής νομιμότητος, δεδομένου ότι και ο συμμοριτισμός ήτο εκτός Νόμου»…

Είναι, νομίζω, προφανές ότι μιλώντας στο συγκεκριμένο σημείο για «εξαιρετικά μέτρα» εξερχόμενα του πλαισίου τής νομιμότητος, ο Υποστράτηγος Ζαφειρόπουλος (απομονωμένη φράση του οποίου επικαλείστε για να στηρίξετε την άποψή σας), δεν υπονοεί πιθανότατα το «στήσιμο» και τη δράση του εν λόγω «Μακεδονικού Κομιτάτου», αλλά την οπωσδήποτε «παράνομη» και αφιλάνθρωπη απομάκρυνση όλων των κομμουνιστών οπλιτών του Στρατού (εν είδει ‘μιασμάτων’) από τις μονάδες τους και τη συγκέντρωσή τους στην Κρήτη. Είναι επίσης σχεδόν απολύτως βέβαιο ότι εννοεί επί πλέον (και ιδίως) την καταδίκη με συνοπτικές διαδικασίες και την άμεση εκτέλεση 200 περίπου ανδρών (στρατιωτών αλλά και υπαξιωματικών και εφέδρων ανθυπολοχαγών), στα πλαίσια της απεγνωσμένης προσπάθειας της οπωσδήποτε δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης να συντρίψει το μηχανισμό τής Αριστεράς μέσα στο στρατό και να σταματήσει τη διάβρωση, πράγμα το οποίο και, τελικώς, κατάφερε.

Το φοβερό Γ΄ Ψήφισμα είχε εφαρμοσθεί με απάνθρωπη -πλην μάλλον αναγκαία για τη διάσωση της Δημοκρατίας- αυστηρότητα, αν όχι καταχρηστικά και «άδικα». Ο Σ. Γρηγοριάδης (ένθα ανωτέρω σελ.250) δέχεται ότι αυτά τα εξερχόμενα του πλαισίου τής νομιμότητος «εξαιρετικά μέτρα», (για τα οποία κάνει, όπως προείπαμε, λόγο ο Δ. Ζαφειρόπουλος), έχουν να κάμουν μ’ αυτήν ακριβώς την απεγνωσμένη προσπάθεια «αποκάθαρσης» και τερματισμού τής «διάβρωσης» του στρατεύματος.

«…της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς»….
Με δεδομένα όλα αυτά, πώς είναι δυνατόν να γίνεται σοβαρά λόγος περί «νομιμότητος» της Αριστεράς;
Αμέσως μετά τη Βάρκιζα (12 Φεβρουαρίου 1945), και πριν καν προλάβει να εκδηλωθεί η περιβόητη «λευκή τρομοκρατία» εναντίον των ‘αγγελουδιών’ τής «εαμοκομμουνιστικής» πλευράς, (οι οποίοι βεβαίως, στην Κατοχή, μετακατοχικά, και στα Δεκεμβριανά, μόνο «προδότες» και «συνεργάτες» τών κατακτητών σκότωναν [π.χ. σαν τους 300 και πλέον της ΕΚΚΑ, συμπεριλαμβανομένου του Δ. Ψαρρού, σαν τον Κ. Μαλτέζο, τον Χ. Δροσόπουλο, τον Ν. Κωστορίζο, τον Μ. Πόρτη και χιλιάδες άλλους ] και κανέναν άλλον δεν πείραζαν…), χιλιάδες κορυφαία στελέχη του Κ.Κ.Ε., έφυγαν, με εντολή τού κόμματος, κυρίως για το Μπούλκες.

Ως το τέλος του 1946, συντελούσης σαφώς της αποκληθείσης «λευκής τρομοκρατίας» αλλά και της δράσης τού ΝΟΦ μεταξύ των σλαβοφώνων, οι «υπότροφοι» του Μπούλκες είχαν προσεγγίσει τις 6.000. Ανάμεσα στους πρώτους συγκαταλεγόταν και ο πασίγνωστος «Ερμής» (Βασίλης Πριόβολος), ο οποίος αναχώρησε από τη Ρούμελη για τη Γιουγκοσλαβία «πριν ακόμα γίνουν κυρίαρχοι οι Άγγλοι στην επαρχία», δηλαδή ενώ η κατάσταση (στην επαρχία) ήταν ακόμα ουσιαστικά στα χέρια τού ΕΛΑΣ. Όπως διηγείται ο ίδιος στο Γιάννη Πριόβολο, εκεί (στο Μπούλκες) τους επισκέφτηκε λίγο αργότερα ο ίδιος ο Ν. Ζαχαριάδης ο οποίος τους είπε: «Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη στη χώρα και να ’μαστε έτοιμοι για ενδεχόμενο ‘δεύτερο γύρο’». Και ο αγέραστος και αλύγιστος [ήδη μακαρίτης πια] «Ερμής», συνεχίζει:

«Και κει [στο Μπούλκες] έμεινα μέχρι κάποια μέρα, ύστερα από μερικούς μήνες, ήρθε απεσταλμένος του Μάρκου Βαφειάδη ο Κικίτσας…………γιατί είχε ανάγκη ο Μάρκος ο Βαφειάδης για στελέχη με κάποια πείρα, προηγούμενη, από Ρούμελη. Και ζήτησε εμένανε, τον Περικλή το Χουλιάρα και καμιά 28 (sic) ακόμα Ρουμελιώτες που ήμαστε στο Μπούλκες και κατεβήκαμε και συναντήσαμε το Βαφειάδη και μας έδωσε εντολή να κατεβούμε στη Ρούμελη προκειμένου να δημιουργήσουμε ένοπλο στρατό, όπως τον λέγαν τότε». (Δες Γ. Πριόβολος «Μια Αλυσίδα Μνήμες», εκδ. ‘Αλφειός’, Αθήνα 2007 ( ; ), σελ. 299-300). Επομένως, χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, ο «Ερμής», ο εκτελεστής τού Δ. Ψαρρού Θύμιος Ζούλας και πάρα πολλοί άλλοι όμοιοί τους «υπότροφοι του Μπούλκες», (ο όρος ανήκει στον στρατηγό Δ. Ζαφειρόπουλο), κατέφυγαν πρώτα στη Γιουγκοσλαβία και ανέβηκαν λίγο αργότερα ξανά στο βουνό, μόνο και μόνο επειδή «δεν άντεχαν» τις ‘αφόρητες διώξεις των δεξιών παρακρατικών’,……που, ωστόσο, δεν είχαν καν (τουλάχιστο γι αυτούς) αρχίσει ακόμα…

Στα μάτια τού καλόπιστου και αμερόληπτου ερευνητή, είναι πλέον φανερό σήμερα ότι καμία από τις δυο πλευρές δεν μπόρεσε ή δεν ήταν πραγματικά διατεθειμένη να τιμήσει ειλικρινά τη Βάρκιζα. Κι αν η κυβερνητική πλευρά δεν μπόρεσε να ελέγξει (αν δεν ενθάρρυνε ενίοτε) την αποκληθείσα «λευκή τρομοκρατία», η «εαμοκομμουνιστική» πλευρά έσπευδε υστερόβουλα να κρύψει ό,τι άξιζε από τα όπλα του Ε.Λ.Α.Σ. και να «διαφυλάξει» και εκπαιδεύσει επαναστατικά χιλιάδες στελέχη στο Μπούλκες και αλλού…

Σήμερα εξ άλλου, είναι γνωστό ένα κείμενο που λέει πολλά:
« Ο μοναρχοφασισμός από την ένοπλη δραστηριότητα των συμμοριών πέρασε στον κρατικό επεμβατισμό, πράγμα που ανάγκασε ‘το λαό’ (sic) να πάρει τα ανάλογα μέτρα. Η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (στα μέσα τού Φλεβάρη του 1946) κατέληξε σε αποφάσεις, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να οργανωθεί ο Δημοκρατικός Στρατός τής Ελλάδας….κλπ».
Πρόκειται για απόσπασμα του γνωστού υπομνήματος «Για την κατάσταση στην Ελλάδα» του Ν. Ζαχαριάδη προς την ηγεσία τού ΚΚΣΕ και τον Στάλιν, με ημερομηνία 13.5.1947. (Δες Φ. Ηλιού «Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος», Αθήνα 2004( ; ), σελ. 95).

Η Ολομέλεια για την οποία μιλάει παραπάνω ο Ν. Ζαχαριάδης, είναι βεβαίως η 2η Ολομέλεια. Για την ακρίβεια η Ολομέλεια αυτή έγινε στις 12.2.1946, την πρώτη δηλαδή επέτειο της υπογραφής της συνθήκης της Βάρκιζας. Στα μάτια τού αμερόληπτου και καλόπιστου ερευνητή, ο συμβολισμός είναι προφανής: Είναι σχεδόν βέβαιο ότι για το Ζαχαριάδη η Βάρκιζα δεν ήταν παρά σταθμός, «ανάπαυλα», ανάσα, ελιγμός, εν αναμονή καλύτερης ευκαιρίας. Εγκαινιάζουμε τώρα την «ολόπλευρη λαϊκή αντίσταση ενάντια στη μοναρχοφασιστική βία, χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα που χρησιμοποιούσε η αντίδραση ενάντια ‘στο λαό’ [sic ]», (δες Φ. Ηλιού, ένθα ανωτέρω, σελ. 201), αποφασίζουμε τη συγκρότηση τού «Δημοκρατικού Στρατού τής Ελλάδας», δρομολογούμε δηλαδή έναν Εμφύλιο, ενώ τύποις διακηρύσσουμε την πίστη μας στο πνεύμα τής ειρήνης και της συνεργασίας, τής Βάρκιζας…..

Δεν πρόκειται περί σχιζοφρένειας. Πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα περί εκτελέσεως συγκεκριμένων «υψηλών» εντολών. Και, για τον σταλινικότερο του Στάλιν τραγικό Ζαχαριάδη, μπροστά στο ύψιστο «διεθνιστικό καθήκον» το ελληνικό αίμα δεν μετρούσε….. Υπάρχει, βέβαια, και μια άλλη εκδοχή: Ο μεγάλος «Ατσαλένιος» τής Μόσχας είχε αφήσει στον απόλυτα έμπιστό του μικρό «Ατσαλένιο» τής Ελλάδας, λαμπρό «κούτβη», Ζαχαριάδη, την πρωτοβουλία να τολμήσει, αν ο τελευταίος έκρινε ότι είχε πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Κι αυτός (ο Ζαχαριάδης) είχε εκτιμήσει την κατάσταση τραγικά και ολέθρια λαθεμένα……. Τα περί «διολίσθησης» ή «εμπλοκής» ή «παράσυρσης» του Κ.Κ.Ε. (Φ.Ηλιού, Ι. Κολλιόπουλος κλπ.) στον Εμφύλιο, δεν ακούγονται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, και πολύ πειστικά. Η πράγματι εξαιρετικά ζοφερή κατάσταση που διαμορφώθηκε εις βάρος τών ‘εαμοκομμουνιστών’ μετά τη Βάρκιζα (εκατοντάδες δολοφονημένοι και βασανισμένοι και πολλές χιλιάδες φυλακισμένοι και καταδιωκόμενοι αριστεροί), [όχι βέβαια χωρίς λυσσαλέα ανταπόδοση των ίσων -και με το παραπάνω- από ένα σημείο και μετά], δεν μπορεί να γίνει πιστευτό ότι είχε, μέσα σε κάτι λιγότερο από ένα έτος, φθάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να αναγκασθεί το ΚΚΕ να δρομολογήσει (2η Ολομέλεια) μια φρικώδη εμφύλια σύρραξη που ήταν εκ των προτέρων βέβαιο ότι θα είχε για την Αριστερά ασύγκριτα περισσότερα θύματα απ’ όσα θα μπορούσε να έχει και η πιο βάρβαρη και παρατεταμένη δεξιά τρομοκρατία. Για να μη μιλήσουμε για τη μοιραία εκείνη σύγκρουση η οποία, για μια ακόμα φορά, θα κατέβαζε όχι μόνο την Αριστερά άλλά και ολόκληρη την Ελλάδα στον άδη (για να παραφράσω τον αλησμόνητο Χρυσόστομο Σμύρνης)……

«Το επίσημο ταξίδι του Νίκου Ζαχαριάδη, στα τέλη Μαρτίου 1946, στην Πράγα, οι συναντήσεις του με τον στρατάρχη Τίτο και η μυστική συνάντησή του με τον Στάλιν, στην Κριμαία, αυτόν το σκοπό είχαν: να διερευνηθεί αν υπήρχε δυνατότητα και πρόθεση να ενισχυθεί ο αγώνας. Οι απαντήσεις που έλαβε ήταν θετικές, προφανώς γιατί η νέα κατάσταση που διαμορφωνόταν στην Ελλάδα εναρμονιζόταν με γενικότερα σχέδια των συνομιλητών του, και κυρίως του Στάλιν. Το νέο αντάρτικο μπορούσε να ξεκινήσει». (Δες Φ. Ηλιού, ένθα ανωτέρω, σελ. 23, [ άλλο αν σε άλλα σημεία τού βιβλίου του ο συγγραφέας αυτός μιλάει για «εμπλοκή» και «διολίσθηση» του ΚΚΕ στον Εμφύλιο…..!]).
Για ποια, επομένως, «(νόμιμη ακόμη) Αριστερά» μιλάτε;

Και γιατί, με δεδομένα όλα αυτά, η ‘εκστρατεία εξολόθρευσης των νόμιμων στελεχών της Αριστεράς’ από το «Μακεδονικό Κομιτάτο», ήταν, όπως ισχυρίζεστε, «τυπικά [και όχι ουσιαστικά] ‘αμυντική’ κίνηση ανάσχεσης των ανταρτοομάδων τού ΚΚΕ και του ΝΟΦ», ενώ στην πραγματικότητα ήταν «κίνηση προληπτικής εκκαθάρισης του εδάφους από το νόμιμο ‘εσωτερικό εχθρό’»; Δεν υπήρξε κατά τη γνώμη σας επίθεση ‘εσωτερικού εχθρού’ εναντίον δημοκρατικά (κατά βάσιν) εκλεγμένης κυβέρνησης; Μόνο οι κομμουνιστές και οι φίλοι τους είχαν ιερό δικαίωμα στην «αυτοάμυνα»; Γιατί παραβλέπετε ότι η σκληρότητα των μέτρων ήταν ενδεχομένως ανάλογη του κινδύνου που το ΚΚΕ της εποχής αντιπροσώπευε για τη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία; (Δες και Ι. Κολιόπουλος, ένθα ανωτέρω, σελ. 234).

Είναι βέβαιο (και παραδεκτό όχι μόνο από τη λεγόμενη «αναθεωρητική» ιστοριογραφία των ημερών μας, αλλά ακόμα και από τη σοβαρή καθαρά «ψυχροπολεμική» ιστοριογραφία), ότι η διαβόητη «λευκή τρομοκρατία» τής περιόδου 1945-46, (η οφειλόμενη βεβαίως -σε πολύ μεγάλο βαθμό- στη λεγόμενη «κόκκινη τρομοκρατία» [με πολλές χιλιάδες θύματα] που είχε ασκηθεί από το ΚΚΕ επί των Ελλήνων ενεργεία και δυνάμει αντιπάλων του [και όχι μόνον εναντίον τών κατάπτυστων ‘collaborators’] στην Κατοχή και μέχρι και τα Δεκεμβριανά), έπαιξε σημαντικό (αν και όχι καταλυτικό) ρόλο στην έκρηξη του Εμφυλίου, (1946), λειτουργώντας περίπου ως «βούτυρο στο ψωμί» τών στελεχών εκείνων της Αριστεράς που πίστευαν ότι η Ελλάδα έπρεπε και μπορούσε να περάσει δια της βίας τών όπλων στο σοβιετικό μπλοκ, και ήταν καταστατικά διατεθειμένοι να εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία που θα τους δινόταν για να το επιδιώξουν.

Απ’ ό,τι ξέρω, η αποκαλούμενη «αναθεωρητική» ιστοριογραφία, απλά αμφισβητεί συστηματικά, με σοβαρά στοιχεία, την κυρίαρχη στην κοινή γνώμη πίστη ότι κατά τη διάρκεια του ελληνικού Εμφυλίου (‘1943-1949’), η οργανωμένη Αριστερά (Ε.Α.Μ. – ΕΛΑΣ – Κ.Κ.Ε.) υπήρξε ο κύριος αποδέκτης τής [‘άδικης’(;)] βίας. (Δες π.χ. Στ. Καλύβας «Κόκκινη τρομοκρατία: Η βία της Αριστεράς στην Κατοχή», στο MarkMazower (επιμ.) «Μετά τον Πόλεμο», Αθήνα 2004, σελ. 161).

Με απλά λόγια, υποστηρίζει ότι η Αριστερά, πριν δεχτεί από τους Έλληνες αντιπάλους της πράγματι άγρια βία, είχε η ίδια ασκήσει εναντίον τους, άγρια βία. Από πού προκύπτει ότι η ιστοριογραφία αυτή θεωρεί, καθ’ υμάς, «την εαμική Αντίσταση (sic)[!] σαν αποκλειστικά [ο εντονισμός δικός μου] υπεύθυνη για το ξέσπασμα» του Εμφυλίου, (είτε το 1943 είτε το 1946), και ‘απαλλάσσει’ την εθνικόφρονα πολιτικοστρατιωτική ηγεσία τής εποχής «από κάθε ευθύνη για την παρακρατική ‘λευκή τρομοκρατία’»;

Ο καθαρά ‘ψυχροπολεμικός’ Δ. Ζαφειρόπουλος π.χ., γράφει για τις δεξιές παρακρατικές συμμορίες:
– «Η δικαιολογία τού συνθήματος της αυτοαμύνης, όπερ ερρίφθη υπό του Ζαχαριάδου, στηρίζεται εις δύο αφορμάς: α)………….. β) Εις τας συγκροτηθείσας ενόπλους αντικομμουνιστικάς ομάδας υπό των εθνικοφρόνων κατοίκων τής υπαίθρου, διά να αυτοαμυνθούν κατά της δράσεως των ανταρτικών ομάδων, λόγω της ανεπαρκούς εκπροσωπήσεως της κρατικής εξουσίας εις τας επαρχίας. Αι ομάδες αύται δεν προσέφερον τίποτε εις τον αντισυμμοριακόν αγώνα και μάλλον υπήρξαν οι καλύτεροι τροφοδόται τής προπαγάνδας λόγω των ατασθαλιών των». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 49).
– «Τα κατώτερα στελέχη τής Χωροφυλακής δεν ετήρησαν την αρμόζουσαν στάσιν έναντι των παρακρατικών τούτων οργανώσεων και δια της ανοχής των συνέτειναν εις την επιδείνωσιν της καταστάσεως και υπήρξαν υπαίτιοι φόνων αθώων πολιτών και ληστειών κλπ.» (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 84).

– «Αι παρακρατικαί αύται οργανώσεις [της Πελοποννήσου] ήσαν πρόσκαιροι στρατιωτικαί μονάδες ασύντακτοι, χωρίς πειθαρχίαν και συνοχήν. Απέφευγον τον αγώνα κατά των συμμοριακών μονάδων και κυρίως η δράσις των εστράφη κατά των οπαδών του Ε.Α.Μ.. Ο απολογισμός τού έργου των κατά πλειονότητα είναι αυθαιρεσίαι εις βάρος τής τάξεως και αντιποίησις της εξουσίας τών οργάνων τής τάξεως. Κατά τους συμμορίτας αι ομάδες αύται μεγάλως συνέβαλον εις την ανάπτυξιν του συμμοριτισμού: ‘Με την σαδιστικήν των συμπεριφοράν είναι οι κύριοι στρατολόγοι τού σημερινού Δημοκρατικού Στρατού’»………….. « Τα τμήματα της Χωροφυλακής έναντι των μη νομίμων τούτων ενόπλων οργανώσεων ετήρουν στάσιν ανοχής ή συνειργάζοντο κλπ.» [Οι εντονισμοί πάντα δικοί μου]. (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 154).

– Στα «πλην» τής κυβερνήσεως Πλαστήρα, ο Ζαφειρόπουλος χρεώνει το ότι «δεν ηδυνήθη να συγκρατήσει τας εκδικήσεις τών δύο αντιτιθεμένων άκρων τής Δεξιάς και της Αριστεράς παρατάξεως κλπ.». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 161).
– «Μετά την απελευθέρωσιν ιδρύθησαν [στην Πελοπόννησο] εξωκρατικαί οργανώσεις δια την επιβολήν της τάξεως, αίτινες διέπραττον παρανομίας και εξηνάγκασαν αρκετούς τέως Ελασίτας να καταφύγουν εις τα όρη προς ασφάλειάν των και ούτω εζημίουν συστηματικώς την όλην υπόθεσιν της επιβολής της τάξεως». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 489-90).
– «Ο συμμοριτισμός [στην Πελοπόννησο] υπήρξεν η συνισταμένη τριών δυνάμεων: …………….., της κρατικής ανεπαρκείας και της ανευθύνου αυθαιρεσίας τών παρακρατικών οργανώσεων». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 491).
-«Η ύπαρξις των ενόπλων τούτων παρακρατικών οργανώσεων, η μορφή και αι εκδηλώσεις ενίων εξ αυτών, υπήρξαν ηθικά και υλικά ερείσματα δια την ανάπτυξιν του συμμοριτισμού εις Πελοπόννησον». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 492).
Και σας ερωτώ: Μπορούν όλα αυτά να θεωρηθούν ως πλήρης «απαλλαγή [!!] τής εθνικόφρονος πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας…..από κάθε ευθύνη για την παρακρατική ‘λευκή τρομοκρατία’», όπως γράφετε εσείς;

Αναζητώντας τα «ίχνη» του «Κομιτάτου», γράφετε: «Σύμφωνα με βρετανικές στατιστικές, ως το Σεπτέμβριο του 1946 ο ρυθμός των πολιτικών δολοφονιών αυξήθηκε κατά 150% (D. Close [επιμ.], ‘Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος’, Αθήνα 1997, σ. 132).». Είναι απολύτως σαφές ότι εννοείτε πως η αύξηση των πολιτικών δολοφονιών οφείλεται στη δράση του «Μακεδονικού Κομιτάτου»!!

Η πηγή, ωστόσο, στην οποία παραπέμπετε, ΔΕΝ λέει κάτι τέτοιο. Λέει μάλλον το αντίθετο!! Να τι λένε οι Close – Βερέμης στη σελίδα αυτή (132): «…..η πολιτική βία και στις δυό πλευρές αυξανόταν σταθερά από τον Οκτώβριο του 1946. Για παράδειγμα, η βρετανική αστυνομική αποστολή ανέφερε ένα μέσο όρο 68 πολιτικών δολοφονιών το μήνα, ανάμεσα Ιανουάριο και Μάιο του ’46, και 169 τον Σεπτέμβριο [σημ: η αύξηση κατά περίπου 150% που λέτε…]. Έξω από τις πόλεις η αύξηση αυτή ήταν γενική, αλλά παρατηρήθηκε ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία και την κεντρική και δυτική Μακεδονία. Κυρίαρχη αιτία τής τάσης αυτής, ήταν η απελπισία των υποστηρικτών τού ΕΑΜ από τη λευκή τρομοκρατία. [Σημ: Πράγμα που σημαίνει ότι οι ‘αυτοαμυνίτες’, μη αντέχοντας άλλο, ξέσπασαν και ανταπέδωσαν αγριότερα].Κι ένας ειδικός λόγος, ήταν η απελευθέρωση, με την αμνηστία τού Δεκεμβρίου του 1945, 3000 αριστερών κρατουμένων οι οποίοι, στη συνέχεια έγιναν θύματα ή όργανα αντεκδικήσεων. Η κλιμάκωση προχώρησε κι άλλο με την εντατικοποίηση των διώξεων που ασκούσε η Δεξιά, στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει τη νίκη στις εκλογές και στη συνέχεια στο δημοψήφισμα του 1946». …….. «Στην Πελοπόννησο, κυριαρχούσε η βία της Δεξιάς, …….». …….. «Διαδεδομένη επίσης ήταν η βία της Δεξιάς στη Ρούμελη και τη νότια Θεσσαλία. Στη βόρεια Θεσσαλία και τη Μακεδονία, όμως, επικρατούσε η βία της Αριστεράς. Στη χώρα, ως σύνολο, η βία της Δεξιάς ήταν περισσότερο διαδεδομένη πριν από τον Σεπτέμβριο του 1946…».

Κατόπιν όλων αυτών, από πού στην οργή βγάλατε το συμπέρασμα ότι η αύξηση αυτή (από 68 σε 169) προδίδει τη δράση του «Κομιτάτου»;
Κάματε λάθος, ή σας παρέσυρε το πάθος που μας παρασύρει καμιά φορά όλους; Συνήθως είστε πολύ προσεκτικοί στις παραπομπές σας.
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος

ΥΓ.
Επί μακρά σειρά ετών προβάλλετε μετά πάθους και μένους τις «αλήθειες» σας γύρω από «καυτά» ζητήματα του Εμφυλίου, παίζοντας βεβαίως σε δικό σας «γήπεδο» και με όρους που η θέση σας και η ιστορική συγκυρία (ζούμε ακόμα τη χαλκευμένη θριαμβευτική «ρεβάνς των ηττημένων») σάς επιτρέπουν να επιβάλλετε.

Νομίζω ότι η Αλήθεια θα είχε να κερδίσει περισσότερο αν επιτρέπατε πιο συχνά και πιο γενναιόδωρα να προβάλλονται ελεύθερα και ισότιμα και οι «αλήθειες» άλλων μελετητών και αναγνωστών, οι οποίες είναι ενδεχομένως (πολύ ή και εντελώς) διαφορετικές από τις δικές σας.

Δεν διαθέτω ούτε τις ερευνητικές περγαμηνές, ούτε τα μέσα σας. Τολμώ, ωστόσο, εν προκειμένω να αρθρώσω πρόχειρο και σταράτο αντίλογο σ’ ένα εμπαθές κατά τη γνώμη μου, μισαλλόδοξο και μεροληπτικό κείμενό σας, το οποίο, παρότι (φέρνοντας στη δημοσιότητα ένα σημαντικό ντοκουμέντο) φαίνεται ότι φιλοδοξεί να υπηρετήσει την ιστορική αλήθεια, παρέχει συνολικά την εντύπωση σχεδόν απροκάλυπτης αριστερής (και βεβαίως αντιδεξιάς) προπαγάνδας.

Ο Εμφύλιος καλά κρατεί…….
Μπορείτε, παρακαλώ, να φιλοξενήσετε στην εφημερίδα σας τον αντίλογό μου αυτόν;
Ο ίδιος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s