Βιβλιοπαρουσίαση: «Το Παιδομάζωμα του 1948-’49 και τα κάτεργα της Φρειδερίκης»

 

 

Η ιστορία της δεκαετίας του 1940 έχει εντέχνως διαστρεβλωθεί εδώ και πολλές δεκαετίες από την ηττημένη στα πεδία των μαχών αριστερά. Για αυτήν δεν υπήρξε κατοχικός εμφύλιος, ο Δεκέμβριος του 1944 ήταν «η κορωνίδα της αντίστασης του ελληνικού λαού», η λευκή τρομοκρατία ήταν ένας μονομερής εμφύλιος εκ μέρους της δεξιάς, στον οποίο η αριστερά δεν απαντούσε μέχρι το τέλος του 1946. Οι συγκρούσεις του 1946-1949 ήταν ο αγώνας των δημοκρατικών δυνάμεων κατά των μοναρχοφασιστών. Όπως είπε ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ραιημόν Καρτιέ «η αριστερά είναι τεχνήτρα επιδέξια στην πλαστογράφηση της Ιστορίας».

Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτή την πλαστογράφηση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση η ιστορία του Παιδομαζώματος. Για την αριστερά δεν υπάρχει παιδομάζωμα αλλά παιδοσώσιμο, ώστε να γλιτώσουν τα μικρά παιδιά τα δεινά του πολέμου και τους βομβαρδισμούς των Αμερικανών. Απάντηση σε όλα αυτά δίνει το νέο πόνημα του καθηγητή κ. Μπουγά. Πρόκειται για μια εμπεριστατωμένη μελέτη, με πληθώρα μαρτυριών οι περισσότερες εκ των οποίων παρουσιάζονται για πρώτη φορά, που καλύπτουν το όλο ζήτημα δίνοντας απαντήσεις στον καλόπιστο ερευνητή και στον απροκατάληπτο αναγνώστη. Συνέχεια

Advertisements

Η Σφαγή στην Πηγάδα του Μελιγαλά: 73 χρόνια άρνηση και παραποίηση

 

Του Ιωάννη Κ. Μπουγά*

*Συγγραφέας των βιβλίων «Αθώων Αίμα», «Ματωμένες Μνήμες 1940-45», και «Η Φωνή της Ειρήνης». Το άρθρο δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα.

 

 

 

Το παρόν είναι απάντηση στο άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου (Δ.Χ.) στο Πρώτο Θέμα («Έγινε η ντροπή σημαία», 22/1/2017), το οποίον κατά δήλωσή του ήταν απάντηση σε άρθρο του Μάριου Αθανασόπουλου (Μ.Α.) στο Βήμα («Μνήμη και Πολιτική στην Πηγάδα του Μελιγαλά»,12//12/2016). Το άρθρο του Δ.Χ. ήταν πλήρες από παραποιήσεις, μισές αλήθειες, και αποκρύψεις των πραγματικών γεγονότων. Θα απαντήσω στις πιό σημαντικές, αρχίζοντας με τη διαπίστωση ότι ο αρθρογράφος δείχνει εμφανή πρόθεση να αποκλείσει τον διάλογο, αφού χαρακτηρίζει προκαταβολικά ακροδεξιό, Χρυσαυγίτη, απόγονο δοσιλόγων ή ταγματασφαλιτών όποιον δεν παραδέχεται την Αριστερή Ιστοριογραφία για τη Σφαγή στη Πηγάδα του Μελιγαλά και τα άλλα γεγονότα του 1943-1944 στην Πελοπόννησο, ή με κάποιον τρόπο τιμά τα θύματα του ΕΛΑΣ/ΚΚΕ την ίδια περίοδο.

Αυτό είναι μιά γενική τακτική των απολογητών της Αριστεράς και μέχρι τώρα τους έχει αποφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα, αφού έχουν κατορθώσει να επιβάλλουν τη δική τους ψευδεπίγραφη Ιστορία της δεκαετίας 1940-49. Όσον αφορά τον προσεταιρισμό των εκδηλώσεων Ιστορικής μνήμης, όπως είναι η Σφαγή στην Πηγάδα, από τη Χρυσή Αυγή, αυτό οφείλεται κυρίως στην εγκατάλειψή τους από τις αρχές και τη φυσιολογική κάμψη στη συμμετοχή συγγενών λόγω του παρελθόντος χρόνου. Όμως, η παρουσία της ΧΑ δεν απαλλάσει την ηγεσία της Αριστεράς από την ευθύνη του φρικτού εγκλήματος της Πηγάδας, όπως δεν την απαλλάσει και η πολύχρονη και επίμονη παραποίηση των πραγματικών γεγονότων και η απόκρυψη της ευθύνης του Άρη Βελουχιώτη, του Νίκου Μπελλογιάνη, του Αχιλλέα Μπλάνα, και του Τάσσου Κουλαμπά, όλων τους κορυφαίων στελεχών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ Πελοποννήσου, παρόντων στον Μελιγαλά και με συμμετοχή στην οργάνωση της μεγάλης σφαγής. Συνέχεια

Αύγουστος 1943 ~ Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ κυκλοφορεί το ψεύτικο σύμφωνο Ντομένικο-Παπαδόγκωνα

 

Ο Διονύσιος Παπαδόγκωνας.

του Ιωάννου Μπουγά*

*Συγγραφέας των βιβλίων «Αθώων Αίμα», «Ματωμένες Μνήμες 1940-45», και «Η Φωνή της Ειρήνης». Το άρθρο δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα.

 

Τό καλοκαίρι τοῦ 1943 τό πατριωτικό Ἀντάρτικο στή νοτιοδυτική Πελοπόννησο, ὁ «Ἑλληνικός Στρατός» (ΕΣ), εἶχε φθάσει σέ ἱκανοποιητικό ἐπίπεδο συμμετοχῆς, τουλάχιστον σέ ἀξιωματικούς, ἄν ὄχι καί σέ ἁπλούς ἀντάρτες. Η ἡγεσία του ἦταν διάσπαρτη μεταξύ πολλῶν ἀξιωματικῶν κατωτέρων βαθμῶν, ἐνῶ ἦταν κοινή πεποίθηση ὅτι ὅλους τούς συντόνιζε ἀπό τήν Καλαμάτα ὁ συνταγματάρχης Διονύσιος Παπαδόγκωνας(1). Συνέχεια