«Υπόμνημα περί Σλαυομακεδόνων υποβληθέν εις την Επιτροπήν Ερεύνης»

 

 

Στην ιστοριογραφία της περιόδου 1946-1949 οι συγκρούσεις μεταξύ Ελληνικού Στρατού και Δημοκρατικού Στρατού έμειναν γνωστές ως «εμφύλιος πόλεμος». Το πόρισμα της Ειδικής Επιτροπής του ΟΗΕ ωστόσο το 1947 έκανε λόγο ξεκάθαρα για «συμμοριτοπόλεμο». Είναι γνωστή η βοήθεια που έλαβε το ΚΚΕ από βαλκάνιους και όχι μόνο συντρόφους του. Αρχεία άλλων χωρών που την εποχή εκείνη ανήκαν στο σοβιετικό μπλοκ και που τώρα είναι προσβάσιμα αποδεικνύουν την απόλυτη εξάρτιση του ΔΣΕ από την προσφορά τους. Από την άλλη και το επίσημο κράτος ενισχύθηκε από τη Δύση και τις ΗΠΑ. Η διαφορά ωστόσο έγκειται στο ότι η μια βοήθεια ήταν στο πλαίσιο ενίσχυσης μεταξύ επίσημων κρατών ενώ στην άλλη περίπτωση αυτό δεν συνέβη. Για την άποψη του γράφοντα στο εν λόγω ζήτημα μπορείτε να δείτε εδώ.

Συνέχεια

Advertisements

Η επιστολή του Μάρκου στον Ζαχαριάδη, το 1948

ο Μάρκος Βαφειάδης
              Πολλά έχουν ειπωθεί για τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού, την περίοδο 1946-1949 και τη βοήθεια που πήρε από τη Μόσχα και τους δορυφόρους της στα Βαλκάνια (βλ. Αλβανία, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία). Ένα θέμα που μέχρι πρότινος, ήταν ταμπού τουλάχιστον για τους ιστορικούς που απέβλεπαν στην κομματική στράτευση μέσω της επιστήμης. Απόρροια όλων αυτών, ήταν η υποβάθμιση της βοήθειας που δέχθηκε με ανακούφιση το ΚΚΕ από τα αδελφά Κομμουνιστικά κόμματα των γειτονικών χωρών αλλά και της Ανατολικής Ευρώπης. Πλέον, δεν υπάρχει σοβαρός ιστορικός που δεν αποδέχεται την απόλυτη εξάρτηση του ΔΣΕ από την βοήθεια αυτή. Πέρα από τα έγγραφα των Κομμουνιστικών κομμάτων της Τσεχοσλοβακίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας που ανοίχτηκαν τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν ξεκάθαρες ενδείξεις και στα αρχεία του ΔΣΕ που αποκαλύπτουν τόσο την απόλυτη εξάρτηση του από τις ενισχύσεις όσο και τα σχέδιά του για το μέλλον της Ελλάδας, σε περίπτωση επικράτησης του. Η επιστολή του Μάρκου Βαφειάδη στον Νίκο Ζαχαριάδη είναι αποκαλυπτική και ταυτόχρονα αποτελεί παραδοχή των σκοπών και των στόχων του ΚΚΕ.
       «Σύντροφε,
        Ως αρχηγός του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, είμαι υποχρεωμένος να σας επαναλάβω εγγράφως τα όσα σας εξέθεσα προφορικώς προ της αναχωρήσεώς σας διά Μόσχαν, λόγω της στρατιωτικής τακτικής, την οποίαν ακολουθούν το Στρατιωτικόν Αρχηγείον και η Κυβέρνησις της Μόσχας.
        Γνωρίζετε καλώς το ιστορικόν μήνυμα του συντρόφου Στάλιν του Δεκεμβρίου 1944, το οποίον μας παρακίνησε να κηρύξωμεν την λαϊκήν εξέγερσιν με τα γνωστά και τραγικά αποτελέσματα, άτινα μας ωδήγησαν εις Βάρκιζαν και άτινα οφείλονται εις το γεγονός ότι, όταν απηυθύνθημεν διά βοήθειαν προς την Μόσχαν, ο σύντροφος Στάλιν, λησμονών τας υποσχέσεις του, ωμίλησε περί διπλωματικών υποχρεώσεων.
         Ότε, τέλος, η Γερμανία ηττήθη, ο σύντροφος Στάλιν αντελήφθη ότι ήτο ελεύθερος πλέον να δράση και ότι ηδύνατο να στραφή πρός την γωνίαν εκείνην του κόσμου, την αποκαλούμενην Ελλάδα, γνωρίζων ότι αυτή του ήτο απαραίτητος διά την συμπλήρωσιν των φιλόδοξων του σχεδίων, γεγονός όπερ εξεμεταλλεύθημεν διά να φέρωμεν εις πέρας την πολιτικήν μας της συστάσεως Λαϊκής Δημοκρατίας εις τήν χώραν μας και διά να πραγματοποιηθή ούτω το όνειρόν μας, το οποίον επί 28 έτη μας έβγαζεν είς το περιθώριον (δηλαδή διαδηλώσεις, οχλαγωγίαι εις τας οδούς). Διά τον λόγον τούτον συνηντήθημεν εις το Κογκρέσσον του Πέτριτς τον Δεκέμβριον του 1945, έν ολόκληρον έτος μετά τα Δεκεμβριανά γεγονότα, και απεφασίσαμεν όπως ο λαός, όστις επί εν έτος και πλέον ευρίσκετο εις φιλικάς χώρας ίνα αποφύγη την δικαιοσύνην ως αποτέλεσμα των διπλωματικών υποχρεώσεων του Στάλιν, ήτο ο μοναδικός ο δυνάμενος να πραγματοποιήση με βεβαιότητα τας μεταρρυθμίσεις εις τας οποίας απεβλέπαμεν. Ο αγών ήτο απαραίτητος και διά τον αγώνα τούτον απητείτο αρχηγός διά να τόν διευθύνη. Ως τέτοιον με εδιαλέξατε, επειδή εγνωρίζατε τον αγώνα μου υπέρ της δημοκρατίας και υπέρ του λαού.
          Από της στιγμής εκείνης, η πρώτη ομάς του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού είχε σχηματισθή. Τα αρχηγεία του εγκατέσταθησαν εις Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας. Κατόπιν διαταγής του συντρόφου Στάλιν πρός τους βορείους γείτονάς μας, ο εφοδιασμός μας με όπλα και πυρομαχικά ήρχισε να καταφθάνη, διά να δυνηθώμεν να βαδίσωμεν πρός τας Αθήνας, προκαλούντες την εξέγερσιν ενός εκάστου χωρίου μέχρι της εκεί αφίξεώς μας. Αλλά μετά την διέλευσιν των συνόρων, αντελήφθημεν ότι με 4.000 άνδρας, ευρισκομένους τότε εις Αλβανίαν, Βουλγαρίαν και Γιουγκοσλαβίαν, ήτο αδύνατον να κερδίσωμεν τον αγώνα. Διά τον λόγον τούτον υπεγράψαμεν σειρά συμφωνιών με τας Κυβερνήσεις των άνω χωρών, βάσει των οποίων ελάβαμεν νέαν βοήθειαν, νέα κέντρα εκπαιδεύσεως δι’ επί πλέον άνδρας, τους οποίους έπρεπε να κινητοποιήσωμεν διά τον Δημοκρατικόν Στρατόν, τους μέν διά της βίας, τους δέ εθελοντικώς.
          Από της στιγμής εκείνης ηρχίσαμε να εξαναγκάζωμεν τα μεγάλα και μικρά χωριά της Ελλάδος εις εξέγερσιν, συμπεριλαμβανομένην εις αυτό τούτο το επιτελικόν σχέδιον των συμμάχων μας, διά να δυνηθώμεν να προκαλέσωμεν την οικονομικήν κατάρρευσιν της χώρας και να εξαναγκάσωμεν την Κυβέρνησιν των Αθηνών να μας δεχθή εις τας γραμμάς της, όπερ θα εσήμαινε το πρώτον βήμα προς κατάληψιν της εξουσίας. Ότε όμως αντελήφθημεν ότι η Κυβέρνησις των Αθηνών ήτο αποφασισμένη να εξοφλήση άπαξ διά παντός τας διαφοράς της μεθ’ ημών, απεφασίσαμεν να δημιουργήσωμεν κανονικόν στρατόν εκ 50.000 ανδρών, διά να καταλάβωμεν, τη βοηθεία των ενόπλων δυνάμεων, την κυβέρνησιν. Το αντίτιμον της επιτεύξεως των άνω ήτο η υπέρ των γειτόνων μας νέα διευθέτησις των συνόρων μας και η εκ των προτέρων αποδοχή των δυσμενών όρων του συμφώνου ειρήνης. Ούτως ο σύντροφος Στάλιν έφερεν εις πέρας τους σκοπούς του σχετικώς πρός την Αλβανίαν, Γιουγκοσλαβίαν και Βουλγαρίαν, δίδων εις αυτάς όσα ήθελαν εις βάρος μας, διά να δυνηθώμεν να προβώμεν εις την απόπειραν συντρίψεως του Έλληνος πολεμιστού, του παραδείγματος τούτου του θάρρους. Ότε όμως αντελήφθημεν την ανάγκην ενός στρατού, ενός μεγάλου στρατού, εζητήσαμεν εκ νέου συνδιαλλαγήν και εκ νέου, ο Στάλιν μέσω του Μολότωφ μας είπεν: «Συνεχίσατε. Θα οπλίσωμεν τους φίλους των δημοκρατιών, ίνα δυνηθούν να σας βοηθήσουν». Και τούτο, επειδή ο σκοπός της Ρωσίας να βάλη πόδι εις την Ελλάδα, ήρχισε να ματαιώνεται.
          Επιστεύσαμεν και συνεχίσαμεν. Ούτως αι Ξέναι Λεγεώνες εσχηματίσθησαν το 1947 και συνεστήσαμεν την πρώτην επιτροπήν της Δημοκρατικής Κυβερνήσως. Αλλά, έκτοτε, ο σύντροφος Μολότωφ, πάντα χάριν της διπλωματίας, συνεχώς ανέβαλλε την είσοδόν των εις τον πόλεμον και ήλθεν ο Δεκέμβριος του 1947, ότε μας είπεν: «Σχηματίσατε επίσημον κυβέρνησιν και αναγγείλατε εις τον ελληνικόν λαόν την απόφασίν σας να συνεχίσητε τον αγώνα μέχρι νίκης και θα σας αναγνωρίσωμεν αμέσως ως επίσημον κυβέρνησιν της χώρας». Επράξαμε τούτο. Ανηγγείλαμεν τον σχηματισμόν της κυβέρνησεως και ανέλαβον την πρωθυπουργίαν, διά να ίδη ο λαός ότι αύτη ευρίσκετο εις χείρας ανθρώπου αποφασισμένου να νικήση. Διέταξα την κατάληψιν της Κόνιτσας ως έδρα κυβενήσεως, διότι είχον υπ’ όψιν την του στρατηγού Πόποβιτς δήλωσιν ότι η επίθεσις κατά της Φλωρίνης θα διενεργηθή ταυτοχρόνως υπό των Ξένων Λεγεωνών. Αλλά εν συνεχεία η επίθεσις ανεβλήθη μέχρι νέας διαταγής, καθώς και η αναγνώρισις της κυβερνήσεως, μέχρις ότου η Μόσχα ιδή ποία θα ήτο η αντίδρασις των Βρεταννών και Αμερικανών.
          Το κορύφωμα όλων ήτο το γεγονός ότι, κατά το κρίσιμον στάδιον της μάχης της Κόνιτσας, τα πυρομαχικά δέν έφθασαν εγκαίρως και, παρά την υπεροχήν και τας ευνοϊκωτέρας θέσεις μας, εχάσαμεν την μάχην.
          Ίσως μου πήτε: «¨Ουδέποτε εμείναμε χωρίς πυρομαχικά». Απαντώ: «Ναί. Αλλά ο στρατιώτης του Δημοκρατικού Στρατού, ως γνωρίζετε, πολεμά μόνον μέχρις ότου βλέπει ότι υπάρχουν εφεδρείαι. Όταν αντιλαμβάνεται την έλλειψίν των, αποφασίζει μόνος του. Και τότε συνέβη ό,τι είδομεν. Επίπληξις επί επιπλήξεων ότι οι αρχηγοί δεν εκτελούσαν τας αποστολάς όπως έπρεπε. Διά τούτο το κύρος του Δημοκρατικού Στρατού έπεσε χαμηλά».
         Σάς εκάλεσαν εις την Μόσχαν, διά να δυνηθή ο σύντροφος Μολότωφ να σας ειπή εκ νέου ότι αντιλαμβάνεται την κατάστασιν της κυβερνήσεως του στρατηγού, αλλ’ ότι ήτο αναγκασμένος να περιμένη τους άλλους να κάνουν το πρώτον βήμα χάριν της διπλωματίας. Και οι άλλοι λέγουν ότι, εφ’ όσον οι Δορυφόροι την αναγνωρίσουν, θα ενεργήσωμεν καταλλήλως. Αποτέλεσμα δι’ ημάς μηδέν.
         Εν τω μεταξύ η αρχηγία του Στρατού βαθμιαίως μετεφέρθη εις το Γενικόν Επιτελείον του Ο.Ρ.Β. (σ.σ: Ομοσπονδιακός Γιουγκοσλαβικός Στρατός) και εφθάσαμεν εις το σημείον να εκτελούμεν οδηγίας χωρίς να έχωμεν το δικαίωμα πρωτοβουλίας και να μας ξεγελούν και οι μέν και οι δέ, ενώ ούτοι ήδη έλαβον τα όσα είχον ανάγκην βάσει της υπογραφείσης συμφωνίας. Ημείς ουδέν ελάβαμεν μέχρι τούδε.
         Αφού σας εξέθεσα όλα ταύτα, τα οποία αποτελούν την καθαράν αλήθειαν, πιστεύσατέ με, σύντροφε Ζαχαριάδη, είμαι τώρα αποφασιμένος, εφ’ όσον τα Τίρανα, το Βελιγράδιον, η Σόφια και η Μόσχα δεν εκπληρώσουν τας υποσχέσεις των, να ακολουθήσω το μονοπάτι του στρατιώτου, όστις επολέμησε και ηττήθη. Επειδή, πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο στρατηγός Πόποβιτς είναι εκείνος όστις θα συντρίψη κάθε πέτραν εις την Ελλάδα και αναγκαστικώς θα βυθισθώμεν εις το χρέος, δέκα φορές πιο βαθειά παρά πρότερον, διά να ανασυγκροτήσωμεν την Ελλάδα. Ο αγών μας επομένως είναι άσκοπος, εφ’ όσον θα μας προκαλέση μεγαλυτέραν συμφοράν.
         Μπορείτε να διαβιβάσατε την παρούσαν επιστολήν εις το Πολιτικόν Γραφείον του Κ.Κ. Ελλάδος, ίνα γίνη σχετική εκτίμησις των όσων εξέθεσα και ληφθή απόφασις ως πρός το μέλλον.
         
                                                                                                            Με συντροφικούς χαιρετισμούς
                                                                                                                       στρατηγός ΜΑΡΚΟΣ.                

Ιστορία του ΚΚΕ: από το ΣΕΚΕ στο ΔΣΕ

          Η ιστορία του Κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα ξεκινά το 1918 με την ίδρυση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ). Το ΣΕΚΕ απέβλεπε στην εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων των εργατών. Την ίδια χρονιά ιδρύεται απο τον Λένιν η Κομιντέρν ή Γ’ Κομμουνιστική Διεθνής. Σύμφωνα με το «Πρόγραμμα της Κ.Δ»: «Η Κ. Διεθνής είναι η ένωση των Κομμουνιστικών Κομμάτων των διαφόρων χωρών, το ενιαίο Παγκόσμιο Κομμουνιστικό Κόμμα. Όντας αρχηγός και οργανωτής του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου, φορέας των αρχών και των σκοπών του κομμουνισμού, η Κ.Δ αγωνίζεται για την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας του προλεταριάτου, για τη δημιουργία της Παγκόσμιας Ένωσης των Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών…». Έτσι τον Απρίλιο του 1920, στο Β’ συνέδριο του ΣΕΚΕ αποφασίζεται η προσχώρηση του κόμματος στην Κ.Δ και μετονομάζεται αρχικά σε Σοσιαλιστικό Εργατικό (Κομμουνιστικό) Κόμμα. Το 1921 η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος αποφασίζει νέα μετονομασία σε Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος, τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως όριζε ο 17ος όρος από τους 21 συνολικά της Κ.Δ. Το 1924 αποφασίζεται οριστικά η ονομασία, που έχει μέχρι και σήμερα, σε ΚΚΕ.
          Σύμφωνα με τον 1ο όρο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τα Κ.Κ » πρέπει να συμμορφώνονται πρός το πρόγραμμα και τις αποφάσεις της Γ’ Διεθνούς» (βλ. «Το ΚΚΕ» Τ.Α’ 532). Δηλαδή υπάρχει απόλυτη αποδοχή των αποφάσεων της Κ.Διεθνούς, απο όλα τα Κομμουνιστικά κόμματα, ανεξαρτήτως των συμφερόντων τους. Ο Κορδάτος , ηγετικό στέλεχος της Κ.Ε του ΚΚΕ, με άρθρο του στο Ριζοσπάστη (23-4-1921) γράφει: » Η Γ’.Δ.,διά να αποφύγη νέα σφάλματα, προδοσίες και παραστρατήματα, εκ μέρους των διαφόρων σοσιαλιστικών κομμάτων, δεν δέχεται την αυτονομίαν, αλλά την απόλυτον υποταγήν αυτών εις την εκτελεστικήν Επιτροπήν αυτής. Εισάγει δηλαδή αυστηρώς συγκεντρωτικόν σύστημα συνθέσεως και οργανώσεως των κομμουνιστικών κομμάτων». Ο Κορδάτος ουσιαστικά «δικαιολογεί» τον 2ο όρο σύμφωνα με τον οποίο «…Τα μέλη του Κόμματος, τα οποία διαφωνούν εις τας αρχάς και τους όρους της Γ’ Δ. ή αντιτάσσονται εις το πρόγραμμα του κόμματος, αποκλείονται εκ του κόμματος…». Το καταστατικό του ΚΚΕ αναφέρει ότι σωστός και καλός κομμουνιστής είναι αυτός που «υποτάσσεται στις αποφάσεις του κόμματος και της Κ. Διεθνούς, τηρεί την πιο αυστηρή πειθαρχία, αγωνίζεται ακούραστα για την ιδεολογική και οργανωτική μονολιθικότητα του κόμματος και των κομματικών οργάνων,τηρεί αυστηρότατα τους κανόνες του συνωμοτισμού και της επαναστατικής παρανομίας…».
          Η απόλυτη αυτή υποταγή του ΚΚΕ στα κελεύσματα της Μόσχας εξηγεί σήμερα, κάθε ενέργεια του απο ιδρύσεώς του. Το 1924 το ΚΚΕ θέτει θέμα αυτονόμησης και αυτοδιάθεσης της Μακεδονίας και της Θράκης. Στον Ριζοσπάστη της 21ης Νοεμβρίου 1924, δημοσιεύεται ένα κείμενο με τίτλο «Αι μειοψηφίαι της Βαλκανικής» που έγραφε: «Το ζήτημα δεν είναι ούτε Ελληνικόν, ούτε Σέρβικον,ούτε Βουλγαρικόν, αλλά Βαλκανικόν…αι εθνότητες πρέπει να αποκτήσουν τελείαν ανεξαρτησίαν και αυτονομίαν». Την ίδια περίπου εποχή κάνει την εμφάνισή της η περιβόητη Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία που αποκλειστικό σκοπό έχει την δημιουργία Βαλκανικής ομοσπονδίας της Μακεδονίας σοβιετικής οργάνωσης και προστασίας. Το ΚΚΕ σε αγαστή συμπόρευση με την ΒΚΟ και το Κ.Κ Βουλγαρίας συνεχίζει να επιζητά την αυτονομία μέχρι αποχωρισμού της Μακεδονίας και της Θράκης απο την Ελλάδα. Ο Ριζοσπάστης της 13-12-1924 αναφέρει: » …οι Μακεδόνες αδιακρίτως της Ελληνικής ή Σλαβικής καταγωγής των, έδειξαν τη θέλησή τους να συνενώσουν όλα τα κομμάτια της διαμελισμένης χώρας των και ν’αποκτήσουν ανεξάρτητη κρατική ύπαρξη».Ο τότε Γενικός Γραμματέας του κόμματος Π. Πουλιόπουλος αρθογραφεί την επομένη 14 Δεκεμβρίου στον Ριζοσπάστη τα εξής: » Οι Μακεδόνες αδιακρίτως καταγωγής…ποθούνε και αγωνίζονται να ξαναενώσουν τα τρία τμήματα της διαμελισμένης πατρίδας των και ν’αποκτήσουν ενιαία και ανεξάρτητη κρατική ύπαρξη. Το ίδιο συμβαίνει και με το Θρακικό λαό, ο οποίος είναι διαμοιρασμένος απο την Τουρκική, Βουλγαρική και Ελληνική μπουρζουαζία.» Στις 6-1-1925 ο Γιάννης Κορδάτος στον Ελεύθερο Τύπο γράφει: «Μας κατηγορείται ότι αγωνιζόμεθα διά την ανεξαρτησίαν της Μακεδονίας. Δεν το κρύβομεν αυτό. Η Μακεδονία ολόκληρος, Σερβοκρατούμενη, Βουλγαροκρατούμενη και Ελληνοκρατούμενη, είναι απλούστατα Μακεδονία. Μιά ενότης δηλαδή με ίδιαν εθνικήν συνείδησιν…Οι κομμουνισταί της Βαλκανικής δεν υποστηρίζουν αρνητικώς τους αγώνες των μειονοτήτων. Οι κομμουνισταί αγωνίζονται για το γκρέμισμα της αστικής τάξεως…και την εγκαθίδρυσιν της εργατοαγροτικής κυβερνήσεως. Από αυτήν την άποψιν είμεθα «απάτριδες», αφού εμείς δεν έχομεν πατρίδα…Υπό την έννοια αυτήν δεχόμεθα τον τίτλο του «προδότου». Η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ το 1927 επιμένει «στην ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη.»
          Καθόλη τη διάρκεια του 1920 και του 1930 το ΚΚΕ συνεχίζει μέσα απο πύρινα άρθρα του Ριζοσπάστη αλλά και μέσα απο αποφάσεις των Ολομελειών του να υπερασπίζει με πάθος την απόσχιση ελληνικών εδαφών. Απόρροια αυτού του γεγονότος ήταν ένας αριθμός Ελλήνων κομμουνιστών να αποκηρύξουν το Κομμουνιστικό κόμμα. Κατά την διάρκεια της κατοχής, και συγκεκριμένα τον Γενάρη του 1942, στην 8η ολομέλεια το ΚΚΕ υπόσχεται στους Σλαβομακεδόνες «εθνική και κοινωνική απελευθέρωση μετά τη νίκη» αρκεί βεβαίως να πολεμήσουν στο πλευρό του. Η δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατά το 1943-1944 καθώς και οι συμφωνίες που υπέγραψε με το ΣΝΟΦ ήταν χαρακτηριστικά του τί θα επακολουθούσε σε περίπτωση επικράτησης των κομμουνιστών. Οι εξαγγελίες και η πολιτική των κομμουνιστών αλλάζουν ανάλογα με τα συμφέροντα της στιγμής. Έτσι όταν η προδοτική κυβέρνηση Λογοθετόπουλου συμφώνησε να διαδεχθούν τους Γερμανούς, οι βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής, στην περιοχή της Μακεδονίας, και να αναλάβουν την διοίκηση των εδαφών αυτών εξαπέλυσε μύδρους κατά της απόφασης αυτής μέσω του Ριζοσπάστη (10-7-1943): «Η αντεθνική κυβέρνηση Λογοθετόπουλου, παραχωρεί την Αν. Μακεδονία και τη Δ.Θράκη στούς Βουλγάρους φασίστες. Είναι η τελευταία, η πιό πρόσφατη πράξη της προδοσίας της…Η αξονόδουλη κυβέρνηση παραχωρεί διαλεχτά κομμάτια της Ελληνικής Πατρίδας στο Βούλγαρο καταχτητή. Και οι κομιτατζήδες του φασίστα Βόρι, με την ενίσχυση της ελληνόφωνης κυβέρνησης, εξοντώνουν τους ελληνικούς πληθυσμούς, κάνουν ομαδικές σφαγές,ληστεύουν,ατιμάζουν. Ζητούν απ’τους Έλληνες, ή να πάρουν βουλγαρική εθνικότητα, ή να φύγουν…τους διώχνουν γυμνούς. Ο φασισμός κατάστησε την Ελλάδα σκλαβοπάζαρο…ζητεί να εκμηδενίσει την Ελληνική φυλή…Καθήκο μας υπέρτατο είναι να ενισχύσουμε τ’αδέρφια μας που κιντυνεύουν. Συνενωμένοι στο ΕΑΜ  θα σώσουμε την Αν. Μακεδονία και Δ.Θράκη γιατί είναι ελληνικές…».
         Το 1944 εν όψει μαζικής φυγής των Γερμανικών αρχών κατοχής το ΚΚΕ διαμέσου του ΕΛΑΣ αιματοκυλεί την Ελλάδα, ειδικότερα στην Μακεδονία και τη Πελοπόνησσο, με μαζικές σφαγές αμάχων και εμβρύων απο τις «δημοκρατικές» ελασίτικες ορδές του Άρη Βελουχιώτη. Μόνο στον Μελιγαλά σφαγιάστηκαν 2.500 «δωσίλογοι» πολλές εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν έμβρυα 3 και 4 μηνών, 5-6 ετών, 10-15 ετών… Εγκλήματα πολέμου άνευ προηγουμένου στον Φενεό, στον Πύργο Ηλείας,στους Γαργαλιάνους, στη μονή Τατάρνας, στη Καλαμάτα, στην Ούλεν,στο Περιστέρι. Και ενώ τον Οκτώβρη του ’44 έφυγαν οι Γερμανοί, ξεκίνησαν οι συζητήσεις μεταξύ εξόριστης Ελληνικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου και του ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με στόχο την δημιουργία, απο κοινού, του εθνικού στρατού προς αποφυγή του εμφυλίου πολέμου. Η λύση φάνηκε ότι βρέθηκε στις 27 Νοεμβρίου όταν έγινε αποδεκτή η εισήγηση των υπουργών του ΕΑΜ, διά στόματος Ζεύγου, να διατηρηθούν η Ορεινή Ταξιαρχία, ο Ιερός Λόχος και ένα τμήμα του ΕΔΕΣ και μία μονάδα του ΕΛΑΣ ίση σε αριθμό και δύναμη με τα τρία αυτά σώματα. Όλα είχαν αποφασιστεί χάριν της εθνικής ενότητας και ήταν έτοιμο το υπουργικό συμβούλιο να υπογράψει τη συμφωνία όταν στις 28 Νοεμβρίου,δηλ. μία ημέρα μετά, ο Ζεύγος θέτει νέους όρους και ζητά τον ταυτόχρονο αφοπλισμό όλων των ενόπλων σωνάτων. Οι όροι αυτοί δεν έγιναν δεκτοί απο την κυβέρνηση και το ΚΚΕ εντελώς συνειδητά στράφηκε στη λύση της ένοπλης εξέγερσης του Δεκεμβρίου 1944. Ο πρώην βουλευτής της Αριστεράς Π. Παρασκευόπουλος γράφει:» Η ηγεσία του ΚΚΕ γνωρίζει πιά ότι οι νέοι όροι που έθεσε ο Γιάννης Ζεύγος στον Γεώργιο Παπανδρέου σήμαιναν και αναπόφευκτη ένοπλη σύγκρουση. Ουσιαστικά η κομμουνιστική ηγεσία στις 28 Νοεμβρίου απεφάσισε να μην αποφύγει πλέον την σύγκρουση με τις κυβερνητικές και βρεταννικές ένοπλες δυνάμεις». Ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Γιάννης Ιωαννίδης στις «Αναμνήσεις» του γράφει: » Το πρόβλημα είναι ότι εμείς πήραμε απόφαση στις 17 του Νοέμβρη, στις 16 ή 18, δεν ξέρω πότε ήταν. Εκεί στο νοσοκομείο όπου βρισκόμουν εγώ, ήρθαν όλα τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου και εκεί πήραμε απόφαση ότι εμείς θα χτυπηθούμε με τους Εγγλέζους. Τα άλλα είναι … Υπάρχει αυτή η απόφαση. Εκεί ήταν ο Παρτσαλίδης, ο Ρούσσος, ο Φάνης…Αυτοί θυμούνται την συνεδρίαση εκείνη. Εγώ ιδιαιτέρα την θυμάμαι καί από τό ότι ήρθε ιδιαιτέρως εκεί ο Ποπώφ ύστερα απο μία ή δύο μέρες και του είπα…Με ρώτησε πως πάμε κ.λπ. και του λέω: » Δεν γίνεται με τους Εγγλέζους θα χτυπηθούμε». Τό ότι αυτό είπα στον Ποπώφ υπάρχει μάρτυρας και ένας Έλληνας που έκανε τον μεταφραστή…» και συνεχίζει : » Μέχρι τότε έμενα με την εντύπωση ότι όλο αυτό το πράγμα έγινε με το χτύπημα που μας έδωσαν αυτοί στις 3 του Δεκέμβρη. Όταν έμαθα ότι η Κ.Ε του ΕΛΑΣ έγινε απο την 1η του Δεκέμβρη, αυτό σημαίνει ότι και μείς προμελετημένα πηγαίναμε να δώσουμε αφορμή για να αρχίσει ο πόλεμος. Δεν έχει άλλο…». Στο ερώτημα ποιός αποφάσισε τα Δεκεμβριανά, εφόσον το Πολιτικό γραφείο του ΚΚΕ δεν ήξερε οτι πήγαινε για πόλεμο, όλοι οι τότε ηγέτες του ΚΚΕ συμφωνούν στην απάντηση «οι Σοβιετικοί». Ο Ποπώφ, που αναφέρει, ήταν μέλος της Σοβιετικής Στρατιωτικής Αποστολής που όλως τυχαίως είχε έρθει εκείνη την περίοδο στην Αθήνα. Η «αόρατος αρχή» που κυβερνούσε το ΚΚΕ ήταν η Μόσχα. Ο Βασίλης Μπαρτζιώτας,ηγετικό στέλεχος του κόμματος, στο βιβλίο του » Η πολιτική στελεχών του ΚΚΕ» γράφει: «Στη Κ.Ο.Α. μπήκε απο τις αρχές Αυγούστου 1944 πραχτικά το ζήτημα της εξουσίας και δώσαμε γνώμη όλα τα στελέχη του Κόμματος στον ΕΛΑΣ. Η επιτροπή πόλης της Κ.Ο.Α απεφάσισε, στις αρχές Σεπτέβρη 1944, την ένοπλη εξέγερση». Άλλη μιά ομολογία-απόδειξη απο στέλεχος του ΚΚΕ για το ότι ο Δεκέμβρης είχε προαποφασισθεί.
        Μετά την οριστική ήττα των κομμουνιστών στη μάχη της Αθήνας, η εθνική κυβέρνηση ήρθε σε επαφή με την ηγεσία του ΚΚΕ ώστε να αποφασιστεί ένας συμβιβασμός, προκειμένου η χώρα να μην οδηγηθεί σε εμφύλιο και διαλυθεί περαιτέρω οικονομικά και όχι μόνο. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας στο «Φωτιά και τσεκούρι» γράφει: » Με τη συμφωνία της Βάρκιζας το ΚΚΕ αποκτούσε καθεστώς νομίμου πολιτικού κόμματος, με τις εφημερίδες του να κυκλοφορούν ελεύθερα, με τα μέλη του δεκτά στις Ένοπλες Δυνάμεις και στις Υπηρεσίες Ασφαλείας και με την Κυβέρνηση υποχρεωμένη να εξασφαλίζη «τας ατομικάς ελευθερίας»…Ποτέ,ίσως, στην Ιστορία ένας ηττημένος, που είχε τελείως συντριβεί, δεν αποκτούσε τόσο γρήγορα, και παρά το κύμα μίσους και βίας, μιά αποκατάσταση τόσο πλήρη». Η συμφωνία της Βάρκιζας οριστικοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945 και κατοχύρωνε  τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, την άρση του στρατιωτικού νόμου, την αμνήστευση πολιτικών αδικημάτων, την συγκρότηση εθνικού στρατού, την αποστρατεία του ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής, την εκκαθάριση του Μητρώου υπαλλήλων και σωμάτων ασφαλείας, τη διεξαγωγή εκλογών και το δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Στις 15 του μηνός ο Ριζοσπάστης φιλοξενεί δήλωση του Γεωργίου Σιάντου, Γ.Γ του ΚΚΕ, όπου αναφέρει: » Τα βρεταννικά στρατεύματα βρίσκονται στην Ελλάδα για στρατιωτικούς λόγους. Τη σύγκρουση των Άγγλων και των δυνάμεων του ΕΛΑΣ τη θεωρούμε ως ατυχή σύγκρουση που πέρασε και θα ξεχαστεί. Μα άν οι σύμμαχοί απεφάσισαν να διατηρήσουν έδω αγγλικό στρατό, εμείς λέμε ότι αυτό είναι το συμφέρον καί της Ελλάδας». Παρά την ήττα του Δεκέμβρη ο ΕΛΑΣ διατηρούσε όλες τις δυνάμεις του αξιόμαχες. Γιατί λοιπόν οι ηγέτες του υπέγραψαν στη Βάρκιζα; Ο Γιάννης Ιωαννίδης γράφει: » Έτσι και έγινε και με τη Βάρκιζα. Είχαμε (συμβουλές). Ρωτήσαμε και έξω…Το τηλεγράφημα του Παππού ( ψευδώνυμο του κομμουνιστή ηγέτη του ΚΚ Βουλγαρίας Δημητρώφ) ήταν καθαρό. Και οι γνώμες αλλωνών ήταν καθαρές. Ότι η διεθνής κατάσταση δεν είναι υπέρ της δικής μας υπόθεσης. Άρα φροντίστε να βρείτε πολιτικά μέσα για να σταματήσει ο πόλεμος εκεί πέρα. Ο Δημητρώφ ήτανε γραμματές της ΚΔ. Δεν τον έπαιρνες σαν  γραμματέα μόνο του Βουλγαρικού Κόμματος αλλά σαν μία διεθνή φυσιογνωμία και αρχηγό του διεθνούς κινήματος. Και η γνώμη του ήταν γνώμη, δεν ήταν πράσινα άλογα δηλαδή. Και όταν αυτός σου λέει αυτό το πράγμα και όταν και σύ ο ίδιος βλέπεις ότι τα πράγματα είναι σκούρα για σένα και δεν προκύπτει να βγεί τίποτα…». Ο Νίκος Ζαχαριάδης για τη συμφωνία της Βάρκιζας είπε: » Στην ουσία η Βάρκιζα υπήρξε μόνο μιά ανάπαυλα. Το ΚΚΕ υπογράφοντας τη Συμφωνία έκανε αναμφίβολα περισσότερες υποχωρήσεις από ότι έπρεπε για να κερδίσει χρόνο» και στη Ολομέλεια του κόμματος τον Οκτώβρη του 1949 είπε: » Ύστερα απο την στρατιωτική ήττα, το Δεκέμβρη του 1944, η Συμφωνία της Βάρκιζας στάθηκε ένας απαραίτητος ελιγμός για την ανασύνταξη των λαικών δημοκρατικών δυνάμεων».
           Παρά την υπογραφή της συμφωνίας το ΚΚΕ ,όπως αποδείχθηκε την περίοδο 1946-1949, δεν παρέδωσε όλο τον οπλισμό του ΕΛΑΣ όπως προβλεπόταν, αλλά έκρυψε μεγάλο μέρος αυτού. Επιπλέον 20.000 και πλέον Ελασίτες έφυγαν στην Αλβανία και τη Βουλγαρία για να λάβουν στρατιωτική εκπαίδευση απο τους Βαλκάνιους συντρόφους, εν όψει τρίτου γύρου. Από την άλλη μεριά υπήρξαν διώξεις αριστερών πολιτών, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο, από συγγενείς θυμάτων δολοφονικών επιθέσεων μονάδων του ΕΛΑΣ  που στόχευαν σε εκδίκηση. Αυτές οι επιθέσεις αποτέλεσαν την «αφορμή» για την ηγεσία του ΚΚΕ ώστε να οδηγηθεί η χώρα στον «εμφύλιο». Η πραγματική αφορμή όμως ήταν η επιθυμία του Στάλιν. Αυτό ομολόγησε ο Ζαχαρίαδης το 1956. Ο Λ. Μαυροειδής – κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ- είπε: » …ο Στάλιν την εποχή εκείνη ξεκουραζόταν σε εξοχική έπαυλη, στον Καύκασο. Εκεί δέχτηκε τον Ζαχαριάδη, πού, στην περίοδο 1956-57, επαναλάμβανε στερεότυπα τη φράση: » Η απόφαση γιά τον εμφύλιο πόλεμο πάρθηκε στην ντάτσα του Στάλιν, στη λίμνη Ρίτσα». Εξάλλου τον Δεκέμβρη του 1945 στο χωριό Πέτριτς της Βουλγαρίας συναντήθηκαν η ηγεσία του ΚΚΕ με εκπροσώπους του Γιουγκοσλαβικού, του Αλβανικού και του Βουλγαρικού στρατού και αποφάσισαν τη δημιουργία του Δημοκρατικού Στατού Ελλάδος (ΔΣΕ). Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το ποιά ήταν η αφορμή του εμφυλίου αναφέρει: « Η απόφαση για την επανάληψη του ενόπλου αγώνα πάρθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1946, επέτειο της Συμφωνίας της Βάρκιζας, με ρητή επίσημη βεβαίωση του Τίτο ότι θα μας δώσει ουσιαστική συμπαράσταση. Αυτό αποτέλεσε σημαίνοντα παράγοντα για την απόφαση. Χωρίς την υπόσχεση αυτή δεν θα καταφεύγαμε στον ένοπλο αγώνα. Ο Τίτο και η κλίκα του μας υποσχέθηκαν την πιό πλατιά βοήθεια. Αυτό έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην απόφασή μας να προχωρήσουμε στην οργάνωση της ένοπλης πάλης». Την ίδια χρονία, στις 20 Φεβρουαρίου, το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του ΝΟΦ ( τέως ΣΝΟΦ) Μπίλτεν ή Δελτίο γράφει: «Πάνω από 6.000 ήταν οι εθελοντές Μακεδόνες στον ΕΛΑΣ και στις Μακεδονικές μονάδες και πάνω από 20.000 στον εφεδρικό ΕΛΑΣ. Και τώρα καταλαβαίνουμε βαθιά και μας ενθουσιάζει ο αγώνας του ελληνικού λαού. Τον θεωρούμε και δικό μας αγώνα. Μέσα από τη μεταδεκεμβριανή σύγχυση γεννιέται το ΝΟΦ, οργάνωση των Μακεδόνων και συνέχεια του ΣΝΟΦ. Στο Αμπνόι οι αντιμέτωποι όλων των εθνών της Γιουγκοσλαβίας ομόφωνα βάζουν τα θεμέλια για την οργάνωση της ελεύθερης Μακεδονικής Ομόσπονδης Λαικής Δημοκρατίας. Στην κοινή μας νίκη βρίσκεται η λευτεριά του εργαζόμενου ελληνικού λαού, όπως και τα εθνικά δίκαια Μακεδόνων, Αλβανών και Βλάχων…». Οι σύμμαχοι του ΚΚΕ, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και πλέον του ΔΣΕ, κατά δήλωση τους, αγωνίζονται μέσα στον Ελληνικό «εμφύλιο» για νίκη του ΚΚΕ και ταυτόχρονη αρπαγή ελληνικών εδαφών. Η επιστολή του Μάρκου Βαφειάδη στον Ζαχαριάδη, το 1948, είναι αποκαλυπτική. Μέρος της οποίας παρουσίασα στο άρθρο «Το Μακεδονικό ζήτημα κατά τα έτη 1878-1949».
          Το 1947 το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, με αιχμή του δόρατος το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας του Τίτο αναλαμβάνει ,ύστερα απο υπόδειξη του ΚΚΣΕ, την καθοδήγηση των Ελλήνων κομμουνιστών. Ήδη απο τον Απρίλιο του ’47 το ΚΚΕ επεξεργάζεται το πασίγνωστο σχέδιο «Λίμνες» που στόχευε στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης ή της Φλώρινας ώστε οι αντάρτες του ΔΣΕ να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος, με στόχο την αναγνώριση των συντρόφων τους σαν ανεξάρτητο κράτος. Κάτι τέτοιο θα εξασφάλιζε για το ΚΚΕ την εγγύηση και την παροχή βοήθειας απο τους Σοβιετικούς και τα όργανά τους,με τον πλέον επίσημο τρόπο. Το σχέδιο βγήκε στο φώς ης δημοσιότητας τον Σεπτέμβρη του ’47 και ματαιώθηκε οριστικά. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους απεφασίσθει στο Μπλέντ η ανάθεση της διοίκησης του ΔΣΕ στο Γιουγκοσλαβικό Επιτελείο Στρατού και παράλληλα ,για μία ακόμη φορά, αποφασίσθηκε η παραχώριση της Μακεδονίας στα χέρια του Τίτο. Τον Δεκέβρη το ΚΚΕ φτιάχνει τη δική του κυβέρνηση, την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Μάρκο Βαφειάδη και προεξέχοντες υπουργούς τους Πέτρο Κόκκαλη, Πασκάλ Μητρόφσκι,Μιλτιάδη Πορφυρογένη,Πέτρο Ρούσσο,Βασίλη Μπαρτζιώτα,Δημήτρη Βλαντά και τον Λεωνίδα Στρίγγο. Η Π.Δ.Κ τελικώς δεν κατάφερε να αναγνωριστεί απο τους Ανατολικοευρωπαίους συντρόφους και η δράση της δεν απέκτησε ποτέ την ουσία που θα επιθυμούσε το ΚΚΕ.
        Το 1948 το ΚΚΕ με τον ΔΣΕ και το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας αποφασίζουν την «μεταφορά» 28.000 παιδιών στην Αλβανία, στη Τσεχοσλοβακία και σ’άλλες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το παιδομάζωμα όπως έγινε ευρέως γνωστό, αποτέλεσε για το ΚΚΕ την πιο φθηνή λύση προκειμένου να αναγκασθούν οι γονείς των απαχθέντων παιδιών να πολεμήσουν στο ΔΣΕ. Απόδειξη της αρνητικής στάσης του ελληνικού λαού απέναντι στον αγώνα του ΔΣΕ. Ο τότε γενικός επιθεωρητής του παιδομαζώματος αναφέρει: «Εις το ΚΚΕ ανήκει η ευθύνη, το αιώνιον στίγμα, η βαρυτέρα προδοσία, το ιδιαίτερον βάρος της ενοχής δια το έγκλημα, δίοτι τούτο εξετέλεσε με πρωτοφανή ευσυνειδησίαν δούλου την απόφασιν ταύτην των Σλάβων». Την 8-3-1948 ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων αναφέρει:»…το διαπραττόμενον εις βάρος του ελληνικού έθνους φρικιαστικόν έγκλημα ως γενοκτονίαν, αποβλέπουσαν εις την εξόντωσιν της ελληνικής εθνικότητας.»Χαρακτηριστικά ωστόσο είναι τα Αναγνωστικά που έδινε το ΚΚΕ στα παιδιά που απήγαγε. Συγκεκριμένα στο Αετόπουλο και στο Αναγνωστικό Ζ’ τάξης ο Παύλος Μελάς χαρακτηρίζεται σαν «κομιτατζής που προσπάθησε να εξελληνίσει τους Σλαύους και τους Βουλγάρους» επίσης στο ίδιο αναγνωστικό για τον πόλεμο της Μικράς Ασίας τονίζεται:«ήταν άδικος, γιατί με τα αίμα των παιδιών του ελληνικού λαού οι ιμπεριαλιστές ήθελαν να πνίξουν το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα του τούρκικου λαού»! Η συμπάθεια του ΚΚΕ στο κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ φαίνεται και τον Μάρτιο του ’48 όταν και διοργανώθηκε «Συνέδριο της Τουρκικής μειονότητας της Θράκης» στο οποίο παραβρέθηκε ο Υπουργός της ΠΔΚ Πέτρος Κόκκαλης. Το ΚΚΕ σε συνεργασία με την Δημοκρατική Ένωση Τούρκων Ελλάδας (Μιλίκ Ντιμοκράτ Μπιρλίκ) εξέδωσε τις εφημερίδες Γενί Ισίκ και Σαβάς, οι οποίες έδιναν έμφαση στον Κεμαλισμό, «προφανώς ως πιό φιλική προς το ΚΚΕ ιδεολογική τάση» όπως αναφέρει ο Νίκος Μαραντζίδης.
         Την 30 Αυγούστου 1949 τέλος, ο Ελληνικός στρατός κατατροπώνει τις εναπομείναντες δυνάμεις του ΔΣΕ και ο εμφύλιος λήγει οριστικά. Εχουν προηγηθεί οι αποφάσεις της πέμπτης ολομέλειας του ΚΚΕ (Ιανουάριος 1949) που θέτουν άλλη μία φορά θέμα παραχώρισης της Μακεδονίας. Στις 9-10-1949 η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ διακηρύσσει: «Το Κόμμα αποφάσισε να σταματήσει σήμερα τον ένοπλο αγώνα, αφήνοντας μόνο μικρά τμήματα ως μέσο πίεσης. Το λαικό επαναστατικό κίνημα υποχρεώθηκε σε μία προσωρινή υποχώρηση. Ας θριαμβολογεί και ας πανηγυρίζει ο ξενόδουλος φασισμός. Ο ΔΣΕ, που έγινε βραχνάς για τους εχθρούς της Ελλάδας, θα ανταποκριθεί στην ιστορική του αποστολή, του νεκροθάφτη του μοναρχοφασισμού…».

Το Μακεδονικό ζήτημα κατα τα έτη 1878 – 1949

     Με αφορμή τους εορτασμούς για τα 100 χρόνια απο την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης αλλά και τη δράση περίεργων «πολιτιστικών» σωματείων με έδρα τη Φλώρινα, καλό θα ήταν να εξετάσουμε το Μακεδονικό ζήτημα στη βάση του και όχι σαν αποτέλεσμα εξωτερικής πολιτικής συγκεκριμένης κυβέρνησης στις αρχές της δεκαετίας του 1990.Ουσιαστικά ζήτημα στο χώρο της ευρύτερης Μακεδονίας τίθεται με τη λήξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878). Στις 3 Μαρτίου 1878 υπογράφεται μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας η περίφημη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, στη Κωνσταντινούπολη. Απο τους ιστορικούς και τις εφημερίδες της εποχής, το αποτέλεσμα της συνθήκης χαρακτηρίστηκε σαν «ηγεμονία του Πανσλαβισμού» τόσο στο χώρο της Μακεδονίας όσο και στη άμεση πρόσβαση στο Αιγαίο για τους Ρώσους και τους Βούλγαρους. Η συνθήκη μεταξυ άλλων όριζε τα εδάφη απο τη δυτική Μακεδονία (Καστοριά) μέχρι την ανατολική Μακεδονία ( μέχρι και την περιοχή της Καβάλας) υπό βουλγαρική κατοχή και έλεγχο. Ηθικός αυτουργός και όχι μόνο, θεωρείται ο Ρώσος διπλωμάτης και μετέπειτα υπουργός του Τσάρου Νικολάι Ιγνάντιεφ. Οι δικές του ενέργειες παρέδιδαν την μακραίωνη ελληνική Μακεδονία απο τα χέρια των οθωμανών στη κατοχή των Βουλγάρων. Δίκαια ονομάστηκε «νεκροθάφτης του Ελληνισμού». Όλα αυτά βέβαια άλλαξαν λίγους μήνες μετά με την υπογραφή της συνθήκης του Βερολίνου τον Ιούλιο του 1878 όπου αναγνωριζόταν η ανεξαρτησία μιας μικρής αυτόνομης Βουλγαρίας. Με λίγα λόγια το όνειρο των Σλάβων για έξοδο στο Αιγαίο κονιορτοποιήθηκε μετα απο συνεχόμενες αντιδράσεις των μεγάλων δυνάμεων κ η αξία της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου ήταν για τους Βούλγαρους ότι για τους Έλληνες η συνθήκη των Σεβρών, τιποτε περισσότερο δηλαδή απο ευσεβείς πόθους της κάθε πλευράς.
      Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας γίνοταν όλο και πιο έκρυθμη,οι χριστιανικοί πληθυσμοί στη Μακεδονία ήθελαν να προλάβουν καταστάσεις και να οικειοποιηθούν τα εδάφη της χώρας του Αλέξανδρου μπροστά στην επικείμενη κατάρρευση των οθωμανών. Μέσα σ’αυτό το κλίμα έγινε και η εξέγερση στο Ιλιντεν το καλοκαίρι του 1903. Έλληνες κ Βούλγαροι ξεσηκώθηκαν κατα του δυνάστη τους γρήγορα όμως συγκρούστηκαν και οι ίδιοι καθότι οι Βούλγαροι επεδίωκαν την προσάρτηση τόσο των εδαφών όσο και των σλαβόφωνων Ελλήνων που όμως πολεμούσαν για μια ελληνική Μακεδονία. Η εξέγερση στο Ίλιντεν αποτέλεσε το προοίμιο του Μακεδονικού Αγώνα (1904 – 1908). Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες κ η Εξαρχία απέτυχαν εξαιτίας του μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη, του Παύλου Μελά, του καπετάν Κώττα και πολλών άλλων μακεδονομάχων. Η συνέχεια δόθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους (1912 – 1913) με την οριστική ήττα των Βουλγάρων. Παρ’όλα αυτά η πολύπαθη Μακεδονία δεν λέει να ησυχάσει. Το 1915 ιδρύεται η Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία και το 1919 προσχωρεί στη Κομιντέρν ή αλλιώς στη Γ’ Κομμουνιστική Διεθνή του Λένιν. Την ίδια χρονιά ιδρύεται στην Ελλάδα το ΣΕΚΕ(Σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα Ελλάδος) που το 1924 μετονομάζεται σε ΚΚΕ. Σκοπός της ΒΣΟ ήταν η αυτοδιάθεση των λαών στο χώρο της Βαλκανικής. Γράφει ο Ριζοσπάστης ( φύλλο 25-01-1925) » Ο Λένιν εκήρυξε και στη πράξη εφήρμοσε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των καταπιεζόμενων εθνοτήτων μέχρις αποχωρισμού απο το κράτος όπου είναι προσαρτημένες.Γι’αυτό όλα τα αστικά κόμματα δεν θέλουν να ακούσουν το όνομα του Λένιν στην Ελλάδα,που,διά μέσον του κόμματός μας, ζητεί να πάψη το ανθρωποπάζαρο των πληθυσμών Μακεδονίας και Θράκης και καλεί τους λαούς των ν’αγωνισθούν για ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και για τη ΒΚΟ». Βλέπουμε πως μετά τους Βούλγαρους θέμα δημιουργούν και οι ελληνες κομμουνιστές δυστυχώς κατα της ίδιας της πατρίδας τους. Στην πραγματικότητα τόσο στη δεκαετία του 1920 όσο και του 1930 το ΚΚΕ μέσα απο αποφάσεις των ολομελειών του αλλά και από πύρινα άρθρα του Ριζοσπάστη υπερασπίζεται με πάθος την απόσχιση ελληνικών εδαφών. Οι διεθνείς στατιστικές ωστόσο μετρούν τον πληθυσμό της Μακεδονίας πρό του 1912 σε 513.000 Έλληνες (42.6%) και 119.000 Βουλγαρίζοντες (9.9%) ενώ οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι και εβραίοι. Στις στατιστικές μετα το 1923 οι Έλληνες κατέχουν το 88,1% (ήτοι 1.341.000) και οι Βουλγαρίζοντες μόνο το 5,1% δηλαδή περίπου 77.000 επι του συνολικού πληθυσμού.
       Η κατάσταση θα οξυνθεί ακόμα περισσότερο τον καιρό της κατοχής. Οι Γερμανοί παραχώρησαν στους Βούλγαρους συμμάχους τους την ανατολική Μακεδονία και Θράκη συμβάλλοντας ετσι στην βίαιη προσπάθεια αφελληνισμού της Μακεδονίας. Η τριπλή κατοχή όχι μόνο εξάρθρωσε την οικονομία της χώρας αλλά προσπάθησε τον διαμελισμό εδαφών της προς ικανοποίηση τον συμμάχων του άξονα. Αξίζει να σημειωθεί οτι οι Βούλγαροι με το που εγκαταστάθηκαν στη περιοχή αυτή εξεδίωξαν τις ελληνικές αρχές και στη θλέση τους διόρισαν Βούλγαρους τόσο στη δημόσια διοίκηση όσο και στη θρησκευτική. Απαγόρευσαν τη χρήση της ελληνικής γλώσσας και αντικατέστησαν ακομη και τα ονόματα στους τάφους με βουλγαρικά.Πάντα με τη σύμφωνη γνώμη των ναζί του Χίτλερ που » είχε ερθει σαν φίλος». Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν τα γεγονότα της Δράμας (Σεπτέμβριος 1941). Βούλγαροι κατάσκοποι σε συνεργασία με Έλληνες κομμουνιστές του Μακεδονικού γραφείου του ΚΚΕ, που επί Μεταξά δεν είχε συντριβεί, ξεσήκωσαν τον ντόπιο πληθυσμό κατά των βουλγαρικών αρχών πιστεύοντας οτι θα τους επιβληθούν..αποτέλεσμα ήταν ο νομός Δράμας να ξεκληριστεί και να μετατραπεί σε απέραντο σφαγείο με τους νεκρούς να υπερβαίνουν τους 7.000. Οι προσπάθειες των Βουλγάρων δεν θα σταματήσουν και θα βρουν το 1943 εναν ανέλπιστο ίσως σύμμαχο, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
      Κατά τη διάρκεια της εθνικής αντίστασης στο πλευρό του ΕΛΑΣ συντάχθηκαν αρκετές μεινότητες που στόχο είχαν να απαγκιστρωθούν απο τον εθνικό κορμό. Το ΣΝΟΦ (Σλαβομακεντόνσκα Νατσιονάλεν Όσβομπαντίτισλεν Φρόντ-Σλαβομακεδονικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) ήταν ουσιαστικά το ΕΑΜ των σλαβομακεδόνων και πολέμησε στα εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας κατα άλλων Ελλήνων με σκοπό τη δημιουργία αυτόνομης λαικής δημοκρατίας της Μακεδονίας. Μετά το 1945 μετονομάστηκε σε ΝΟΦ έχοντας όμως τους ίδιους σκοπούς αλλά και τους ίδιους συμμάχους( Τίτο,ΚΚΕ). Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα δεν θα μπορούσε να υπάρχει πέρα απο το περίφημο σύμφωνο στις Καρυδιές Εδέσσης μεταξύ του απόλυτου ηγέτη του ΚΚΕ αλλά και του ΕΛΑΣ Ανδρέα Τζήμα και του Βούλγαρου λοχαγού Άντον Κάλτσεφ,γνωστού για τις βιαιότητες εναντίον του ελληνικού πληθυσμού,που υπεγράφει την 22α Ιανουαρίου 1944 και μεταξυ άλλων όριζε:<>. Μετά το 1945 η εξωτερική πολιτική του Τίτο γίνεται όλο και πιο επιθετική με τη σύμφωνη γνώμη του Στάλιν. Τον Οκτώβριο του 1945 στο Πανσλαβικό συνέδριο της Πράγας αποφασίστηκε «το ζήτημα της απελευθερώσεως των σλάβων της Μακεδονίας του Αιγαίου». Ένα μήνα μετά ο Τέμπο προειδοποιεί..«είτε το θέλουν οι Έλληνες,είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνει αυτόνομο κράτος και θα υπαχθεί εις το Γιουγκοσλαβικόν Ομοσπονδιακόν κράτος. Εάν οι Έλληνες δεν το θελήσουν αυτο ειρηνικώς, θα το πετυχουμε δια τον όπλων». Μετα απο ολα αυτά, τα γεγονότα θα ειναι καταιγιστικά, στο Πετρίτσι τον Δεκέμβρη του 1945 αποφασίζεται η ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος μεταξύ του Μαρκου Βαφειάδη και εκπροσώπων των Γενικών επιτελείων της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με επιστολή του Μάρκου προς τον Ζαχαριάδη αποφασίσθηκε ο πλήρης εφοδιασμός κατα τα έτη 1946-1949 σε οπλισμό,τρόφιμα,ιατροφαρμακευτικό υλικό απο τη μεριά των βαλκάνιων συντρόφων με διακυβευμα την ελληνική Μακεδονία. Χαρακτηριστικα ο Μάρκος γράφει..«Κατόπιν διαταγής του συντρόφου Στάλιν πρός τους βορείους γείτονάς μας,ο εφοδιασμός μας με όπλα και πυρομαχικά ήρχισε να καταφθάνει, δια να δυνηθώμεν να βαδίσωμεν πρός τας Αθήνας..Το αντίτιμον της επιτεύξεως των άνω ήτο η υπέρ των γειτόνων μας νέα διευθέτησις των συνόρων μας..»
       Τον Αύγουστο του 1947 στο Μπλέντ αποφασίσθηκε το στρατηγείο του ΔΣΕ να  υπαχθει εξ’ολοκλήρου κατω απο τον έλεγχο αξιωματικών του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Παράλληλα αποφασισθηκε για άλλη μία φορα η ίδρυση ανεξάρτητου Μακεδονικού κρατους κατω απο την κηδεμονία του Τίτο. Ο ίδιος ο Τίτο ανέφερε.. » Καταλήξαμε στη Συμφωνία του Μπλέντ,για να εξοφλήσουμε καθε σχέση με το παρελθόν και να λύσουμε το Μακεδονικό ζήτημα με τρόπο ορθόδοξα μαρξιστικό. Διακηρύξαμε οτι οι λαοί της Μακεδονίας του Βαρδάρη, του Πιρίν και του Αιγαίου έπρεπε να αποκτήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης τους». Ακολούθησε τον Σεπτέμβρη του ’47 το προδοτικό σχέδιο «Λίμνες» του ΚΚΕ αλλά ο κρατικός μηχανισμός ενήργησε έγκυρα και ο υπουργός Δημοσίας Ασφαλείας Ναπολέων Ζέρβας αποκάλυψε τα σχέδια των Κομμουνιστών.
       Τέλος το 1949 στην 5η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ ο γενικός γραμματέας του κόμματος Νίκος Ζαχαριάδης ομολόγησε..«Στη Βόρειο Ελλάδα ο Μακεδονικός λαός τα ‘δωσε όλα για έναν αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας, που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία οτι σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος και της Λαικής Επανάστασης ο Μακεδονικός λαός θα βρεί την πλήρη εθνική του αποκατάσταση, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος,προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήσει..»